Ozturcos Blog

Öğrenciliğin en güzel kısmı kendinize vakit ayırabiliyor olmanızdır. Bir dakika. Düzeltiyorum. Benim öğrenciliğimin en güzel yanı okulumun sadece bir kaç günden ibaret olmasından ve başvurduğum işlerden geri dönüş alamamış olmamdan dolayı kendime zaman ayırabildiğim bir öğrencilik yaratıyor bana. Bu gün o fırsatlardan birini kullandım ve sinemaya gittim. Kocan Kadar Konuş Diriliş filmiydi bu film. İlkini yanımdaki insandan mı yoksa psikolojim mi elvermedi bilmiyorum normal bulmuştum yani çok beğenmemiştim sanırım ama bu filmi çok beğendim. Aslında film güzel ya da çirkin olduğundan değil de kendimle bağdaştırdığımdan çok sevindim sanırım. Filmi izleyecekler olursa ip ucu vermek gibi olmasında işte Efsun'un evlenme telaşında başından geçenler. Kendi istediği gibi değil de başkalarının istediği gibi ya da bize dayatılan değer gibi görünen ama çoğunun gösterişten ibaret olduğu şeyleri yaşayan kızın hikayesidir. En sonunda olmak istemediği bir ortamda, kendini içinde iyi hissetmediğ...

Yazamayınca kötü hisseder oldum.Bıraktım işimi gücümü geldim.Arka planda sevdiğim şarkılar çalarken bıraktım kendimi satırlara..Zaman denilen tek kelimeyi düşünüyorum.Ne kocaman bir kavram öyle o..Aslında düşünmemek en güzeli.Neden plan yapılır ki?Nereye yetişmeye çalışıyoruz?Neden sevdiğin birine sadece beş dakika ayıramazsın ki?Fondaki şarkı güzel değil..Değiştirdim..Doğru şarkılara yanlış insanlar yüklemek gibi hatalar yaparız.Hem de hep yaparız bunu.Sonra yanlış insanla beraber doğru şarkıda gider beraberinde.Yeni sesler ararsın..Buldun zannedersin ama aslında sen hiç şarkıyı sevmemişsindir..İnsanlar hep yanlış zaten..Doğru kim ya da nerede diye sorarım hep.En sevdiğim bölüm de bu işte.Kimse cevap veremez.Tiyatroda durum komedisi diye bir kavram vardır.Her gün bunu yaşıyorum.İçinde bulunduğumuz durum fazla tiyatral geliyor olsa gerek ki kimsenin gülmeye hali yok.Konuları fazla dağıtıyorum yazarken.Farkındayım.Aslında hiç toparlamak için uğraşmıyorum.Biraz dağınıklık iyidir.Gidenl...

Tam yoğunlaşayım diyorum hep bir engel çıkıyor..Bu sefer sakinim..Yazılacak çok şey var ama okuyan bulmak çok zor..Kaçtım..Sığındım ama harflerin arasına..Cümleler bile yorar oldu artık beni.Hayatı bile devrik yaşarken kurallar kime uygun?  Karşı koymak neye yarar sağlıyor? Dediğim gibi hala sakinim..İşin yorgunluğu insanların karmaşası çok yorar beni..Hiç susmayan bir telefonum var mesela benim.sürekli şikayet ve isyan için arayan ve hiç tatmin olmayan insanlar biliyorum ki keşke olmasalar diyorum..Bu arada danışma falan değilim..Ama seviyorum onları..onlara baktıkça mutlu oluyorum.aciz olmayışıma seviniyorum.. Evimin mutfağında zaman öldürürken kimsenin yanımda olmayışını seviyorum..Aslında çok derin gibi gözüken ama öyle olmayan rutinlerim var..Sabah kalk,işe git,çalış,saati doldur ki bitiş saati belli değil.sonrada evine dön..Çok kaçmak isterken hiç gidememek en büyük korkum ve her gün bununla yüzleşmek en ağır yüküm olsa gerek..Çok değil insanlarla aynı çerçeve de anlaş...

Başta en popüler olan sosyal ağlardan söz etmek gerekiyor. Onun dışında haber siteleri, forum siteleri, alış-veriş siteleri, sözlükler, video ve ses materyalleri yüklediğimiz siteler ve bloglar diye gider bu liste. İnternet müthiş bir veri depolama ve paylaşıma sunma mekanizmasıdır. Yıllar önce girdiğin bir ileti, yüklediğin bir görsel,/işitsel doysa karşına çıkabilir. Nasıl çıkacağı meçhul şimdilik fakat bunların depolandığı ise bir gerçek. Gerçek değilse de müthiş bir öngörüdür. Popülaritesi yüksek sosyal ağlar dediğimizde ilk iki sırayı Facebook ve Twitter alıyor. Bilgi ve kişisel beğenilerin, görüşlerin her yerden paylaşılabildiği bu tür mecralarda, kişi kendini neden kısıtlamalı? Yada kişi kendini kısıtlama ihtiyacı duyuyor mu? Pekala duymuyor.. Aksine attığı adımdan, girdiği kafeden, bindiği otobüsten, içtiğinden yediğinden, sıçtığı klozetten bile haberdar ediyor kendini takipçilerine. Bunun amacı ne olabilir? Eğer yakın zamanda bir makale yazmam gerekiyorsa konusu "sosyal...