Ozturcos Blog

Profesyonel kalitede yapılan kısa filmlerin tadından yenmediğini düşünenlerin beğeneceği bir yapım olmuş. Filmin süresi 11 dakikayla tam dozunda bırakılmış. İrem Altuğ'nun oyunculuğu da pek tatlı. Yüz hatları belirgin olduğu için yakın çekimleri (özelikle üzgün hali) iç parçalayıcı. Film platonik bir aşığı anlatıyor gibi. Aslında aşktan ziyade kadınların platonik aşk üzerine davranışlarını ele alıyor desek daha yerinde olur. En savunmasız kaldıkları anlardan biri "duygusal boşlukları" dimi? Yani en basit örneği ile sevgilisinden ayrılmış kadın rolü. İşte tam o boşluğun içinde, dünyayla ilişkisini keşmiş bir biçimde rastgele yürürken, insanların daha az olduğu yere... Bir şey olur mutlaka sahipsiz bir köpek gelir, onu sever ve kendini sakinleştirir. Kadınlar bu duyguları erkeklere oranla daha yoğun yaşarlar. Çevrenizde de bir çok örnek görmüşsünüzdür.  Filmde ise yukarıda anlatılan kadının bir değişik modeli örneklendirilmiş bizlere. Ama izleyenlerin dikkatini f...

Kısa film izlemek zevklidir dimi? Olabildiğince özet geçer olayları ve odak noktadan sapmadan bitirir hikayesini. Zamandan da tasarruf ettirir bize belki. Uzun metrajlı filmlerin yeri elbette ayrıdır ancak kısa filmlerde gözardı edilmemeli. Geçtiğimiz günlerde katıldığım bir konferansta peş peşe izlediğim üç kısa filmden sonra tabiri caizse gaza geldim. Üniversitede bölümüm gereği zaten göreceğim bir ders olan Kısa Film (uygulamalı olacaktır.) dersi gelmeden hazırlık yapmaya ve bir deneyim sahibi olmaya karar verdim. Kısa filmin türü belgesel olacak ve genel konusu görme engellileri kapsayacak şekilde tasarlanacak. Tüm sorumluluğu kendime attım, çünkü bu işin altından uzun vadede kalkabileceğim düşüncesindeyim. Yıl sonuna kadar kusursuz bir film ortaya çıkartma ve bir nebze olsun, körlerin gürültülü dünyasına net sesler bırakmak niyetindeyim. Bu fikri ortaya atıp, kendimle tartıştıktan sonra ve "tamamdır!" dedikten sonra nereden geldiğini pek kestiremediğim bir cesaretin için...

Beklemediğin anda değişen hayatlara örnek olmak istiyorum. Tamamen rutinleşmiş hayatıma darbe gibi gelen "üniversite" hayatı, ibreyi 180 derece değiştirdi. Bir anda kendimi hiç tanımadığım şehrin içinde, Türkiye!nin dört köşesinden gelen hemen hemen yaşıtlarımla tanışma süreci zor gözüksede, alışıyorum! Yurt yaşantısıyla da tanıştık. Orada da aynı şekilde bir sürü yeni binalar ve kişilerle tanıştım. Bütünüyle ele geçirdiğim bir hayatım var sanki? Ne istersem ona karar verenbiliyorum. Tam özgürlük değil bu fakat tek başıma iktidar olmak olabilir bu. Kampüs içinde kabuklaşmış toplulukların içine girme çabalarım da ayrı bir mini dünya. 47 adet öğrenci topluluğu olan üniversitenin şu an iki mensubuna katıldım, bu sayı artacaktır. Hoşuma kaçan topluluklardan  bazıları: BETAT, Müzik Topluluğu, Kısa Film Atölyesi Toplulupu, Sinema Topluluğu, Türkçe Topluluğu, Fotoğrafçılık Topluluğu... Kampüs içinde çeşitli kurslarda mevcut, göze çarpanları: gitar ve bateri kursu. Ne um...