Ozturcos Blog

Şimdi ben bunları yazarken süt içiyorum. Söylediklerimi ne kadar ciddiye alırsınız acaba? Kaygılanıyor muyum sanıyorsunuz ayrıca? Heh! Böyle kendi kendine konuşarak giriş yapmayı da özlemişim. Son zamanlarda kendini iyice hissettiren romatizmalarım uzun mesafe yürüyüş yapmama engel olmuyor (bide şuan Çilekeş'ten Kara Mizah'ı dinliyorum). Tabi romatizmalarım yağmurlarla doğru orantıda artıyor. Antalya'nın yağmurlarını seviyorum diyen kimseyi de gösteremiyoruz. Bu ideolojiyi kendi içinde çürütür zaten öyle söyleyenlerde. Üniversitede bahar şenlikleri de başladı. Neden, Gülşen gibi, Hadise gibi dandikilopsu isimlere para veriyorlar bilmiyorum.       - Düz mantık 1: O parayla kampüse stüdyo kur. Öğrencilerin konser versin.      - Düz mantık 2: O parayla kampüsü aydınlat, ışıklandır göz gözü görsün?      - Düz mantık 3: O parayı bir şekilde haklı rekabetle öğrenciye ver. Yetenekler ortaya çıksın. Ama ne efendim? Popüler dangozluğu...

Badem grubunun son albümleri hakkında bir eleştiri yapmanın zamanı geldi. Bu yeni albümlerinde Badem'İn gerçekten konukları var. Pop-Rock tarzı müzik yapan grubun üyeleri: Barış Bahçeci (vokal, gitar, perküsyon),   Mustafa Kemal Öztürk (vokal, piyano),  Doğaç Başaran (bas gitar, vokal),  Mert Özdemir (Gitar, banço, mandolin, vokal),  Emre Yıldız (davul, perküsyon) 'dan oluşmakta. Albüme konuk olan sanatçılar ve eşlik ettikleri şarkılar: 01. Uyan (Badem Ve Vega) 02. Değişmem (Badem Ve Öykü Gürman) 03. Yorgunum (Badem Ve Cahit Berkay) 04. İntizar (Badem Ve Nilüfer) 05. Sonsuz Aşk (Badem Ve Halil Sezai) 06. Geceyedir Küsmelerim (Badem Ve İlhan Şeşen) 07. Ala Gözlerini Sevdiğim Dilber (Badem Ve Gülçin Santırcıoğlu) 08. Aşkın E Hali (Badem Ve Feridun Düzağaç) 09. Gittiğinden Beri (Badem Ve Zeynep Casalini) 10. Sensiz Olmam (Badem Ve Deniz Özbey Akyüz) 11. Sen Ağlama (Badem Ve Serkan Çağrı) 12. Kalpsiz (Badem Ve Özlem Tekin) 13. Bir Ben Gibi Sev (Badem Ve Badem) ...

Akdeniz Üniversitesi Bahar Şenlikleri kapsamında düzenlenen organizasyonlar ve konserler oldukça eğlenceli geçti. Gündüz saatlerinde çeşitli oyunlar, etkinlikler yapılırken, akşam saatlerinde ise konserler yapıldı. Beş gün, beş gece süren etkinliklerin her günü birbirinden keyifli geçti, mutlu olanlar vardı, üzülenlerde oldu. Etkinliklerin ilk gününde Murat Boz ve dansçı grubu sahne aldı ama onun öncesinde gündüz saatlerinde çeşitli sponsorların desteğiyle kurulan stantlarda keyifli anlar yaşandı. Bir kısmını deneyimledim. Dar alanda üç minyatür kale ve 5 dakikalık süre içerisinde en fazla golü atan puan kazanıyor. Puan kartları ile çeşitli hediyelerin sahibi olabiliyorsun. Rampanın üzerinden topu geçirip, rampa sonundaki deliğe sokabilmek için çok uğraş veren oldu. En çok o stant doluydu. Playstation standında Berkay Engin ile yaptığım Galatasaray – Real Madrid maçını penaltılarda kaybettim. Bir başka stant da ise çeşitli kıyafetleri deneyimleyebiliyorsunuz ve hatıra fotoğrafı çektir...

Konser var dediler düştük yollara. Antalya’da ilk konser açılışımı yapmak için Ogün Sanlısoy’un iyi şans olacağını düşündüm. Ortama ayak uydurabilecek bir arkadaşımı da yanma alarak Kaleiçi’ne doğru gittik. Hani tahmin ve söylentiler sonucu içimiz rahat gidiyoruz bara, ben zaten içmeyeceğim o konuda rahatım maddi olarak. Kapıya geldik böyle iri yarı adamlar falan arada cılız bir adam biletleri o satıyordu. Sorduk ne kadar? 35 lira dedi. Reyiz ne yaptın sen demeye kalmadan hani öğrenciyiz yap bir güzellik falan. 30 liraya anlaştık eheh. Bara çıkmadan önce adam kolumuza kaşe vurdu lan. Ben vurdurmadan önce sordum ‘Hooops ne için bu?’ Meğerse konser için geldiğim belli olsun diyeymiş hani arada falan dışarı çıkarsam diye karışıklık olmasın. Lan bunun başka yolu yok mu? Cık cık ya… Hocam zaten konserin başlamasına dakikalar kala girdik, en arkadayız, ortama alışmaya çalışıyoruz falan. Arada Ogün korumalarla falan dolaşıyor ortalıkta, neyse konser başladı, biz hafiften içerilere doğru ...

17 Ağustostaki deprem geldi hemen akıllara. Her geçen gün artan ölüm haberleri "dahası gelecek mi?" sorusunu da yanında getiriyor. Aynı süre zarfında yaşanan mücizevi olaylar ise biraz olsun akan yaşı azaltıyor. Saatler sonra enkaz altından sağ çıkan insanların nasıl bir psikolojiye maruz kaldıklarını anlamak zor. İzlediğim, dinlediğim her kanalda Van için yapılan yardım çalışmalarına rastlıyorum. Sosyal ağlarda çılgınca bir yardım çağrısı dolaşıyor. Ne kadarı samimi? Şu üzücü olayadan prim yapanların var oluduğunu bilmek acıya acı katarken, Van'daki depremzedelerin, gelen yardımlara şükrettiğini hissetmek kısmi bile olsa vicdanları rahatlatıyor olabilir. Çünkü emin değilim. Bilinen yerdeki video görüntüler yada fotoğraflar her şeyi mi anlatır? Birebir yaşayanlar... Onlara ne yapılabilir ki, acılarını dindirmek için? 1999 yılındaki Marmara Depremini hatırlamıyorum fakat geçtiğimiz günlerde yaşadığımız Van'daki deprem olayı bana, Marmara Depreminde ki acıyı hi...