Hayatı çok bilinmeyenli bir denklem olarak tanımlasam çok yanlış bir ifade kullanmış olmam sanırım. Ne kadar uzun süre yaşarsak yaşayalım – ki buna yaşlılık diyoruz – yine de hep bir yerlerden bilinmeyen bir şeyler, yaşanmamış ve tanık olunmamış olaylar ortaya çıkıveriyor ve biz yüzümüzde o şaşkın ifade ile donakalıyoruz. Çelişkili bir şekilde hayattan hem memnunuz hem de hiç değiliz. Bu denklemi bazen öylesine benimsiyor ve çözmek ya da en azından bir parçası haline gelebilmek için çırpınırken bazen ondan ve ona ait olan her şeyden uzaklaşma eğilimine düşüyoruz. Bu ne kadar normal? Cevap: oldukça. Bu durumu yaşayan insanlar parmakla gösterilemeyeceği için – yaşayan herkesi göstermek zaman alıcı ve gereksiz - normal olduğunu anlamamız somutlaştırılabilecek bir nitelik taşıyor. Kısaca herkes aynı sorunları yaşıyorsa problem sende değil demek istiyorum. Yani bazı sabahlar uyandığında neşe ile ortal...