Ozturcos Blog

Bunu sana anlatmak zor, bugünlerde daha zor. Ve gittikçe zorlaşıyor… Bekledikçe daha kötüye gidiyor işler, sanki kontrolümdeymiş gibi ya, iyice dağılıyor konu. Kaç kere düşündüm, kaç kere eşikten döndüm, kaç kere yoruldum, kaç kere öldürüldüm, kaç kere daha benim yerime konuşacaklar? Başarılı olduğum sadece bir konu olsun elimde, en azından oradan gideyim sonsuzluğa kadar. Birçok işi aynı anda mı yapmaya kalkıyorum her seferinde bunu tam olarak anlamıyorum ama elimde kalanların sadece kocaman bir laf torbası olduğu ortada. Çok konuşup hiçbir şey yapamamak… Zamanı dizginleyemiyorum, ipler elimden sıyrılmış gibi, sudan daha ucuz zaman. İzlemeyi seviyorum, tüm olup biteni izlemeyi seviyorum. Sonra kendi içimde eleştiriyorum, sonra yine izliyorum. Olaylara müdahale edemiyorum. Suçlu kimseler gibi kenarda oturuyorum. Kabuğumdan çıkamıyorum. Gördüklerim gözüme hep büyük geliyor zaten elimle de tutamıyorum. Onun içinde uygun zamanı bulamıyorum. O, zaten… Bize ne ondan ya… Buda hayatımda bir n...

Düz yazı yazmak gibi değil, şiir yazmak. Bir de serbest yazıyorsan şiiri, bambaşka bir hal alıyor. Satırları sona geldiğinde aşağı satıra geçmiyorsun, satır satır, istediğin uzunlukta yazıyorsun. Kendini tek cümleyle bile ifade edebiliyorsun. Başka bir hayat olabilir şiirlerde. Şairler zaten başlıca bir ütopya. Şiir yazmayan birine bu derdi anlatmak güç olur, şiir sevmeyen biriyse zaten okumaz bu yazıyı. İki satırımın arasında dağlar kadar fark olabilir ama aynı yolun sonunda kavuşurlar birbirlerine. Dizee bütünlüğüne bakmam zaten, genel olarak ele alınmalı şiirler. Okullarda ki şiir konuları biraz sıkıcı işleniyordu aslında, fakat eğlenceli hale getiren hocalar vardı. Şiir yazmaya nasıl başladığımı pek hatırlamıyorum ama sanıyorum 10.sınıfta temeli atmıştım. Yeni bir ortam, tanıdığın pek kimse de yok. Soğuk görünümlü sıcakkanlı biriyim fakat birine alışmam yıllarımı alabilir. Yalnızken de en iyi yapılan şeylerden biridir galiba şiir yazmak? En arka sıra hep boş olurdu, kalorif...