Ozturcos Blog

Üniversitelerin mezuniyet törenlerine denk geldiğimiz şu günlerde ODTÜ'nün düzenlediği törene ayrı bir mercek tutmak gerekiyor. Çünkü Ankara'nın ve hatta Türkiye'nin önde gelen üniversitelerinden olan ODTÜ'lü gençlerin söyleyecekleri birkaç cümle vardı. ODTÜ'lü gençler sözlerini sakınmadılar. Sosyal medyada hızla yayılan o fotoğrafları sizler için derledik. Yaşanan terör saldırılarından, kadına şiddete, siyasi kargaşadan işçi sınıfının yaşadığı sorunlara kadar farklı fakültelerin taşıdığı pankartlar vardı.

İstanbul'un tarihini simgeleyen eserlerden biri olarak görülen bu bina artık küllere dönüştü. 1993 yılından itibaren eğitim-öğretim hayatına başlayan okul uluslararası bir anlaşma ile kurulan ilk üniversite olma özelliğini taşıyor ve eğitim dili olarak Fransızca kullanılıyor. 47 araç ve 110 personelin yangını söndürme çabaları 2,5 saat sürdüğü söylendi. Sosyal medyada ilk tepkiler "sabotaj" olduğu yönündeydi. Galatasaray kulüp başkanı Ünal Aysal, "Sebebi ne olursa olsun bir an önce binanın tadilatını yapıp yeniden eğitime kavuşturmak istiyoruz" dedi. Bu iyimser bir yaklaşımdı belki ama devamında, "sabotaj olduğunu düşünmek istemiyorum polis gereken araştırmaları yapacaktır" dedi. Tekrar sosyal medyadan yükselen sese dönecek olursak; Yangının başladığı ilk yarım saat içinde olayın vahimliğini idrak edememiş bazı rakip fanatik taraftarlar, tarihin yok olması bir yana Galatasaray ismini duymaları yetti. Bir eğitim merkezinin, bir kütüphanenin yok ...

Parasız eğitim diye 20 yılı aşkın süredir bağırıp çağıran, sesini duyurmaya çalışan, eylem yapan, pankart açan, sırf bu yüzden yıllarca hapis yatan abilerimiz/ablalarımız, arkadaşlarımız oldu. Yıllar sonra bu isteğe bir cevap geldi. Birinci öğretimler ve açık öğretimlerin harç paraları (namı diğer haraç paraları) kaldırıldı. 20 sene öncede kaldırılsın demiştik ve bunu dediğimiz için çeşitli örgütlere mensup olduğumuzu ileri sürerek hakim karşısına çıkarıldık. Neticede "suç" olarak gördükleri yasal hakkımız olan "parasız eğitimi" şimdi kısmen kabul ettiler. Peki, şimdi kabul edenlere de suçlu gözüyle bakılmaz mı? İkinci öğretim öğrencileri öksüz mü kaldı şimdi? Birici öğretim ve açık öğretim öğrencilerinin harçları kaldırıldı eyvallah. Fakat devletimizin zeki olduğu herkes tarafından aşikardır. Onlar sizin öğrenciniz evladınız da ikinci öğretim öğrencileri el çocuğu mu, devlet babası yok mu? Zengin mi onlar, babaları milletvekili mi? Dedim ya, "devletimizi ...

Bilindiği üzere ÖSYM (Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezi) tarafından düzenlenen üniversiteye giriş sınavlarından biri olan (o kadar çok var ki, "biri olan" diyoruz) LYS  ÖSYS  (Öğrenci Seçme ve Yerleştirme Sınavı)   tercih sonuçları gecenin bir vakti (23:XX) civarı dün gece yetkililer tarafından açıklandı. O saatte açıklanmasının nedenini ben anlamış değilim, fakat pat! diye açıklanması iyi olmuş gibi. Niye "iyi olmuş" dediğimi de bilmiyorum. Site kilitlendi tabi, uzun süre kimse giremedi. Kazandıklarını öğrenen arkadaşları Facebook adreslerinden takip ettik. Okuduğu okul olarak kazandıkları üniversite ve fakülteleri yazmışlar hemen, e hakları tabi(!) Beklediler bu anı deli gibi... Twitter'ın gündemini de #universiteyebaslayacaklaratavsiyeler etiketi yer alıyordu. Okumaktan büyük keyif aldığım için bu konu hakkında bende bir iki atıfta bulundum. Atıf değil lan. Öneri o. Bunları listeye aldım: Tavsiyelerim: İlk gün derse gireceğin sınıfı bulamayabilirs...

Bu sene Yeditepe Üniversitesinde altıncısı düzenlenen Engelsiz Üniversiteler Çalıştayı Programına ilk kez katılıyorum. Çeşitli üniversitelerin engelliler için yaptığı, yapacağı çalışmaları sunma ortamı vardı. Akdeniz Üniversitesini temsilen Engelli Öğrenci Destek Birimi sorumlusu, Sayın Fatma Ünlüsayan ve temsili öğrenci olarak ben, seminerde yer aldık. İki gün süren bu organizasyonda günde beş oturum ve beşer konuşmacı yer alıyordu. Akdeniz Üniversitesinin sunumu ikinci oturumda yer alıyordu. Eğitim Öğretim Yönergesi ve Engelsiz Kampüs projesi sunumundan önce ve sonra diğer üniversitelerinde bizden bahsetmesi gurur vericiydi. Salonda yaklaşık 270 civarında katılımcı yer alıyordu. 50’nin üzerinde gönüllü öğrenciyle toplantıya yardımcı olan öğrencileriyle Yeditepe Üniversitesi genel olarak temiz bir organizasyona imza attı. Açılış konuşmalarını Yeditepe Üniversitesi engelli öğrenci birimi danışmanı hemen ardından birim sorumlusu ve birim mütevellisi, son konuşmacı da Aile ve Sosyal Po...

Beklemediğin anda değişen hayatlara örnek olmak istiyorum. Tamamen rutinleşmiş hayatıma darbe gibi gelen "üniversite" hayatı, ibreyi 180 derece değiştirdi. Bir anda kendimi hiç tanımadığım şehrin içinde, Türkiye!nin dört köşesinden gelen hemen hemen yaşıtlarımla tanışma süreci zor gözüksede, alışıyorum! Yurt yaşantısıyla da tanıştık. Orada da aynı şekilde bir sürü yeni binalar ve kişilerle tanıştım. Bütünüyle ele geçirdiğim bir hayatım var sanki? Ne istersem ona karar verenbiliyorum. Tam özgürlük değil bu fakat tek başıma iktidar olmak olabilir bu. Kampüs içinde kabuklaşmış toplulukların içine girme çabalarım da ayrı bir mini dünya. 47 adet öğrenci topluluğu olan üniversitenin şu an iki mensubuna katıldım, bu sayı artacaktır. Hoşuma kaçan topluluklardan  bazıları: BETAT, Müzik Topluluğu, Kısa Film Atölyesi Toplulupu, Sinema Topluluğu, Türkçe Topluluğu, Fotoğrafçılık Topluluğu... Kampüs içinde çeşitli kurslarda mevcut, göze çarpanları: gitar ve bateri kursu. Ne um...

Şu ilk satırları yazarken zorlanıyorum dostlar. Hızımı yakaladığım zaman da pek durmuyorum. 12 senedir aynı hızla devam eden eğitim kariyerimin 13. senesine geçmiş bulunmaktayım. 2011-2012 Eğitim Öğretim Yılı içerisinde ilk üniversite deneyimimi yaşayacağım. Diğerlerinden kesinlikle çok farklı olacak. Neredeyse yeni bir hayata geçiş sürecim sayılabilir. Bu zamana kadar (12 eğitim yılı) İstanbul'da sürdürdüğüm ilk ve ortaokul serüvenimi, üniversite hayatına geçiş yaparak şehir dışına taşımış oldum. Yeni adres: Antalya! Akdeniz Üniversitesi - İletişim Fakültesi - Radyo, TV ve Sinema Bölümü öğrencisi olarak yazıyorum artık. Sıfat değişimine de uğradığımı hatırlatmalıyım. Nitekim "üniversiteli" denmeye başlandı bile. Muhtemelen dört yılımı ayıracağım fakültemi, gittim, gördüm, beğendim sıra sevip, bütünleşmede. Kendimi öyle hırslı hissediyorum ki; Hani gören bölüm birincisi olacak sanır beni (hem niye olmasın?) bir an önce derslere başlamak istiyorum. Umarım iyi bir birik...

Ben 7 yaşındaydım. İlkokul birinci sınıfa başlayacaktım. Küçüktüm, korkuyordum ve garip bir mutluluk birde heyecanı vardı. Okullar açılmıştı, sınıf çok kalabalıktı, anneler babalar bile sınıfta çocuklarının yanındaydı, ta ki biri gelene kadar. Uzunca boylu, beyaz saçlı, takım elbiseli biri girdi kapıdan. Sınıfın ebeveynler tarafından boşaltılmasını istedi. Sanki “Burada onların annesi de, babası da benim” dermiş gibi. Okulu seviyorsun, alışıyorsun, yeni şeyler öğreniyorsun, aynı zamanda büyüyorsun. Ortaokula geçtiğimizde ilk defa birden fazla öğretmen derslerimize girecekti, “hangisini daha çok severim” düşüncesi o zamanlar hiç yoktu ki aklımda. Eskiye göre daha zordu değişmek, büyüme sürecimiz mi yavaşlıyordu, seçme şansımız mı azalıyordu? 7.sınıfın başında yeni bir okul, yeni arkadaşlar ve yeni öğretmenler… “Hangisini daha çok sevebilirdim” düşüncesinin tohumu henüz atılmamışken daha… Adapte olunuyor, olunmak zorunda. Büyümeni engelleyemezsin. Lise dönemine geçişte kolay olma...