Ozturcos Blog

Bazen de yalnız kalırsın ama gerçekten yalnız, kimseyi bulamayacak kadar yalnız. Konuşmak istedikçe, şiddetle birine ihtiyacın olacak daha önce başından savdığın kimselere ihtiyaç duyacaksın. Kaybolacaksın karanlıkta, gözlerin bile parlamayacak, bir klarnetin sesi kadar hüzünlü çıkacak gözyaşların… Unutacaksın bunları ama zaman alacak, o zaman gelene kadar yalan söyleyeceksin sonra inanacaksın kendine, oldubittiye getireceksin her şeyi, tüm geçmişin, geleceğe etkisini umursamayacaksın, doğru mu yapacaktın? O kadar zavallı olacaksın ki ellerin titreyecek, bir bardak su içemeyecek kadar utanacaksın. Ama önce kendinden soğuyacaksın, buz tutacak bedenin, sonra uzanacaksın beton zemine, ellerini yanlara açacaksın, yüzün tavana bakamayacak kadar yana çevrilmiş olacak, yanağın betona değecek, sen hissetmeyeceksin. Çaresiz kalmak aslında bu değildi, sen öyle sanacaksın, birilerinin yardımına muhtaç kalacaksın, kimse seni göremeyecek, kimse seni duyamayacak.      ...

Erken unutulmak ne demek? Takıldım bu soruya, irdeleyelim biraz dimi? Bak şimdi öncelikle şunu sormak gerek; Neden unutuyor ki? Unutmasını gerektiren bir durum mu var yoksa başka şeyler, bizim bilmediğimiz şeyler varda mı, unutmalı? Ayrıca nasıl unutuluyor ki? Var mı öyle şey… Önemli soru: Unutabilen var mı? Benim bir hayatım var, içinde insanlar falan var, cansız varlıklar da var. Kalabalık bir hayatım var. Ben mutluyum dimi hayatımdan? Şimdi iyi insanlarda var, tanışıklığımda var, seviyoruz birbirimizi, geçinip gidiyoruz. Her şey normal, her şey sıradan… Aramızda bir sorun mu olmalıydı? “Neden beni unutsun?” diye düşünelim. Ona küfür mü ettik, kırdık mı, vurduk mu, kandırdık mı, öptük mü? Ne yaptık beyler! Daha yaratıcı bir fikri olan var mı? Soğuk bir dönem yaşıyor olabiliriz onunla, uzun zamandır da konuşmuyoruz öyleyse. Bir şekilde günde bir kere aklına gelebiliyor, sanıyorum onun içinde geçerli. Ama konuşmuyoruz dimi? Geçerli bir sebebi var diyelim bide. İkisinden bir...