Ozturcos Blog

2.Bölüm       Yirmili yaşlarının başlarında olmasına rağmen sonlarındaymış gibi görünen uzun boylu , mavi gözlü ve kahverengi saçlı genç mimar son bir kaç haftadır artan kadın yoğunluğundan kurtulmak için bir kaç blok ötedeki kahve dükkanına gitmek için hazırlandı. Üniversite yıllarında kadınların bu ilgisinden her ne kadar hoşnut olsada sevdiği tek kadının onu aldatmasından sonra kadınlara güvenemez olmuştu. Yine de bunlara rağmen sosyal etkinliğini yitirmemek için haftada bir iki kere kadılarla dışarı çıkıyor, onlara hediyeler alıyor, iltifatlar ediyor ama hiç bir şekilde aşık olamıyordu. Bu sürede bir kaç kadından etkilense de yaşadığı aldatılma sonrası tekrar yaşayacakmış hissine kapılıyor bir şekilde ilişkileri kadınlar hiç bir şey anlamadan sona eriyordu. Bu sebeple bir önceki gece sabaha kadar bütün işlerini çalışıp bitirip ve kadınlar gelmeden kaçmaya hazırlanmıştı. Gidip şu kahve dükkanından Americano almalı ve kendini ödüllendirmeliydi.    ...

Yine yalnız başına geçen bir gecenin ardından doğan soğuk güneşin verdiği kısık ışıklarla başlamıştı güne. Güne başlarken aklına düşen soruyu sesli bir biçimde tekrarladı, "peki, bugünde yaşıyorsam ne yapmam gerekiyor?" Sanki görev adamıymış gibi, her bitirdiği günün ardından yeni bir şey bekliyordu. Amaçsız yaşamak tamamen israflık örneği olabilir mi? Peki, koyulan hedeflere ulaşmak insan hayatına ne katar? Ne için, kimin için uğraş verdiğini bilmeden daha doğrusu emin olmadan yapılanlara kafa kaldıran bir kedinin dünyadaki görevi muhalefet liderliği yapmaktır herhalde. Basit bir sanat sergisinden sonra, pahalı bir otomobille olay yerinden ayrılan zengin kedisiyle de hiç anlaşamaz. Muhalefetin kralını zengin kediye yaparak sokak kedilerini mi savunuyordu? Midesi guruldayan birinden ne beklersen, kedilerde onu yapar.