Ozturcos Blog

Hayatta sadece bir kez yapabileceğimiz şeyler vardır. Onlardan biri de intihardır. Öyle ki, tek hakkımız olan bir eylemi olağanüstü titizlikle gerçekleştirmeliyiz ki, yaptığımıza değsin. İşte bende bugün için ele aldığım konuyu (intihar) sizinle paylaşıp, neler yapabileceğimiz i tartışacağız. İyi bir intihar nasıl olur? Sorusuyla başlamadan önce, hiç intihar eden birini gördünüz mü? Duymuş olabilirsiniz ama bu görmekten daha gerçekçi gelmez insana, o vakit şu dandik filmlerden intihar sahnelerini bir izleyin, aklınıza bir iki şey gelir. Hayal gücünüz akarsu gibi çağlar belki… Canınızı yakmadan intihar etmenin yollarına bakalım; Kullanmayacağımız malzemeler arasında kesici, delici ve ateşli-patlamalı aletler olmayacak. Peki, ne olmalı? Bu konuda en sevdiğim yöntem gaz koklayarak ölmektir. Yavaş yavaş, sindirerek mis gibi hem de kansız, ortalık batmadan temiz ölüm. Hani az daha kaliteli ölüm isterseniz piknik tüp yerine büyük tüplerden kullanın. Olmadı doğalgazdan sızıntı falan olsun...

Kış mevsimi odaya giren beyaz kelebeği izlemek gibi seni uykuda öylece seyretmek. Sanki haran uyanıp gidecekmişsin tadını veriyorsun. Tedirgin edici sessizliğine sadece kulak verebiliyorum, eğer dışarıdaki rüzgâr fazla ses çıkartmazsa kalp atışlarını duyabiliyorum. Odanın loş lambalarına saklanıyorum, biliyorum ki uyandığında ilk oraya bakacaksın, sen beni fark etmeyeceksin ama göz göze geleceğiz. Tüm detayları hesaplamam gerekiyor. Bu anın tekerrürü asırlar sonrasını bulabilir. Pamuk hissi veriyor yüzün, rüya görüyor olmalısın. Tek kişilik tiyatro oyunu sanki provadasın yine teksin ve sadece bir izleyicin var sen onun farkında yine değilsin. O kadar doğal ki… Çığlık çığlığa kalıyorsun “seni seviyorum” demek hiç bu kadar güzel gelmiyordu kalbe. Rüya bitiyor… Gözlerini açmak üzeresin, pencere camının buğusuna not bıraktım, buhar uçmadan okursun umarım,  “Bu sefer de yaşa…”

Bana Teoman'ın tanımını yapabilecek olan var mı? Ben bir tanım yapmaya çalışayım o zaman; Öncelikle o bir müzisyen, sanatçı, söz yazarı... Kurduğu cümlelerin tadı kulaklarda kalır hep, söylemek istediklerini dolaylamadan direk söyler o. Kişisel hayatı, beni ve bizi ilgilendirmez fakat müzik adına yaptıkları azımsanamaz. Ses tonu, hep pürüzlüydü ve bu dinleyenlerine (bana da) büyük haz verirdi. Artık şarkı söylemeyeceğini bilmek, çok ama çok üzücü... Merhaba Teoman Abi; Şu tanımını "Sanatçı denilen yaratık, dünyayla çözemediği bir sorununu başkalarına saçma gelecek bir işi çok önemseyerek halletme yoluna giden kişidir. Benim durumumda gitar çalmak, şarkı söylemek vs. oluyor bu saçma iş." beğenmediğimi dile getirmekle başlıyorum cevaplara. Nedeni: Dünyayla sorunu olan bir ton insan var ve bunların hepsi birçok saçmalığa imza atan insanlardan oluşuyor. Bu insanların yaptığı saçmalıkların hepsine "sanat" mı demiş oluyoruz? Ve müzik yapmayı "saçma bir iş...