Ozturcos Blog

Öyle zamanlar olur ki, başta kendini üzmemek için susarsın, koyu bir karanlığa bakıp sonunun gelmeyeceğini bilerek hemde. İçinde bir şeyler muhakkak sıkar seni, hele kalbin buna hiç gelemez, kırılır pul olur. Öyle anlar var ki, söylenecek o kadar söz olur ki... Sen susarsın, o üzülmesin diye, sen kendine ağlarsın o bilmesin diye. Hep onun için harcarsın kendini, yinede kaybedersin, zaten alışıksın dimi? Unutmanın mümkün olduğunu düşünürsek, size yemin ederim ki en önce canınızı yakan insanlardan kurtulmak isterdiniz. Akla geldikçe hüznün bedene çöküşünü kaldıramaz her beyin. Bir yerde sonra salıyorsun çayıra. Bide "tükürdüğümü yalamam" olayı var, kim tükürüğünü yalar ki? O tükürük hiç çıkmamış olsa ağzından zaten hep içinde kalacak. Daha bebekken kusmaya başlıyoruz oysa. Akıl bazı şeyleri hazmedemiyor sıçıyorsun ortalığa. Hep onun hatası yüzünden değil mi? Aman üzülmesin, aman kırılmasın, aman benden soğumasın diye diye, götümüzü yırtıyoruz. Kurşunun önüne atlayacak kadar da ...

Bazen de yalnız kalırsın ama gerçekten yalnız, kimseyi bulamayacak kadar yalnız. Konuşmak istedikçe, şiddetle birine ihtiyacın olacak daha önce başından savdığın kimselere ihtiyaç duyacaksın. Kaybolacaksın karanlıkta, gözlerin bile parlamayacak, bir klarnetin sesi kadar hüzünlü çıkacak gözyaşların… Unutacaksın bunları ama zaman alacak, o zaman gelene kadar yalan söyleyeceksin sonra inanacaksın kendine, oldubittiye getireceksin her şeyi, tüm geçmişin, geleceğe etkisini umursamayacaksın, doğru mu yapacaktın? O kadar zavallı olacaksın ki ellerin titreyecek, bir bardak su içemeyecek kadar utanacaksın. Ama önce kendinden soğuyacaksın, buz tutacak bedenin, sonra uzanacaksın beton zemine, ellerini yanlara açacaksın, yüzün tavana bakamayacak kadar yana çevrilmiş olacak, yanağın betona değecek, sen hissetmeyeceksin. Çaresiz kalmak aslında bu değildi, sen öyle sanacaksın, birilerinin yardımına muhtaç kalacaksın, kimse seni göremeyecek, kimse seni duyamayacak.      ...