Ozturcos Blog

İçimizde yaşadığımız ayrı bir dünya var. Buna “hayal dünyası” deniyor. İnsan hayal kurmadan yaşamaz zaten. Mecburen ortaya çıkan bir iç dünya halidir hayalcilik. Hayalin fazlası zarar diyebilmek de mümkün işte. Örneklerini yaşıyoruz. Farkında olarak değil ama… Mesela olmasını istediğin olay zincirini kafanda kurarsın, iç sahnende oynarsın, iyi hoş… Yönetmenliğini yaptığın hayalini gerçeğe adapte etmene ne denir? Hayalini gerçek sanmaca oyunu. Saçma oyun. Olmamış olanı “oldu” diye yaşıyoruz. Hayal kurduğumuzu mu unutuyoruz o ara ne yapıyoruz bilmiyorum. Ama gerçeğin sertliğine o kadar sert çarpıyor ki kafan. Kocaman bir dank! Sesi. Canın yanıyor, olan yine sana oluyor adamım. Karşındaki zaten kendi halinde devam ediyor. Buna bir önlem almak şart. Peki, ne yapmalı? En iyisi ayakta uyumaya devam etmek. Hani görmezden gelmekte denir buna. Ne dersen o işte. Ama en güzeli de ne biliyor musun? Kendi yarattığın saçmalığa oturup gülmen…

Gücümüzün farkında değiliz. Daha doğrusu güçlerimizin farkında değiliz. Herkesin çeşit çeşit güçleri var. Ortak gücümüz ise: Hayal gücümüz! Hayal etmenin sınırı yoktur, sınırda çizemeyiz. Gücümüzü kullandığımız kadar geniş bir hayale sahip oluruz. Günlük işlerimizde basit hayallerimizi olan gücümüzle idame ettirebiliyoruz. Fakat bazılarımız var ki hayal gücünü zorlayarak, gerçekten sadece kendisinin düşlediği bir hayale erişebiliyor. Çıktığı o doruk noktasında kalmasını bekleyemeyiz ancak hayalini gerçekleştiremeyeceğini de söyleyemeyiz. İmkânsızın olmadığına inanan insanlarız biz. Hayal kurmak gibi bir imkânımız varsa; Hayali gerçek hayta yaşayabiliriz? Çocukların hayal güçleri kısıtlı olabilir ama en farklı hayallerin doğduğu beyinlere sahipler. Büyüdükçe hayal güçleri zayıflar çünkü yeni hayaller kuracak yeterli ortam bulamazlar. O kadar çirkin bir dünya ki bu(!) Oyuncak tasarımlarında ki hayal güçlerini es geçemeyiz. Basit bir plastik bebeğin, arabanın tasarımı, gökdele...