‘ Karanlık… Her yer karanlık. Kim olduğumu bilmiyorum. Etrafımdakileri hissediyorum, fısıltılar duyuyorum ama anlamlandıramıyorum. Sözcükler fazlasıyla boğuk ve hareketsiz. Özgürüm, hiçbir şeye bağlı değilim ama hareket edemiyorum. Dondurucu, fazlasıyla kuytu ve ıslak. Gözlerimi sadece bir saniyeliğine kapatıp açıyorum. Nerdeyim? Nerde olduğumu bilmiyorum. Önümde büyük bir alan var ve birçok bina. Yukarıdayım. Aşağısı çok karanlık, sonsuz gibi. Ama üst taraflar görülebilecek şekilde aydınlık. Aşağıya bakıyorum. Kendimi bırakıyorum. Aşağı doğru süzülüyorum ama korkmuyorum. Korku yerine hayranlık kaplıyor içimi. Değişiyorum. Artık o ben değilim. Karanlıkta hatırlayamadığım bir yüz görüyorum, bir siluet gibi. Ellerini dudaklarına götürüyor ve dudaklarının üstüne koyuyor. İşte o anda uyanıyorum.’ Doktor Thomas günlüğümden bu bölümü okuduğunda benimle özel olarak konuşmak istediğini söyledi. Tedavinin yanıt vermediğini düşünmeye başlamak için pek çok sebebim var. Rü...