Ozturcos Blog

Belki bulutlara dokunmak istediğim için bu kadar uzaklar? Belki de sevmek istediğim için bir o kadar daha uzak. Unutkan olduğumdan belki de, fazla düşünmüyorum. Ben maviyi hep seviyorum. Ama aynı anda bin bir türlü çelişkiyle seviyorum. İki dakika sonra onu unutma ihtimalimi göze alarak seviyorum. Sonra iki dakika doluyor; Ben, seni yine unutuyorum. Kendini sevmeye koşulluyorsun, tıpkı ben gibi… Çünkü orada bir yerde beni sana (ya da) seni bana çeken bir güç var. Manevi bir güç… Mavinin gücü. Ben yine de maviyi seviyorum, beni sevmesini beklemeden. Zaten bir karşılık beklediğinde aranızdaki ilişki çıkar ilişkisine döner. Çok yaşıyorum bunu: Ufak bir kibrit yanıyor, en yakınındakileri tutuşturuyor, ateş büyüyor… Büyüyor, sonra sönüyor. Ebediyen yanabilir mi? Aşkın bir şeye dönüştüğü de yok! Tıpkı kibrit çöpü gibi; Yanıyor, sönüyor, başlıyor, bitiyor…Her aşık olduğum mavi beni mutlu edip gidiyor.

Bazen durduk yere küfredersin hayata, boş boş bakarsın etrafa. Seni dinleyen kimse yok, sanırsın aslında, yalnız kaldığına inanırsın çoğunlukla, kaybettiğini düşünürsün ara sıra, uyursun uzunca, kalkarsın aynı suratla... Yeniden ve yeniden büyürsün boşlukta. Yağmur kırıntılarını toplarsın balkonunda, yeşil gökyüzü görürsün deniz kıyısında, güneş batarken kırmızı yüzler vardır kameran da... Herkes üstün gösterir kendini, mazlumun yanında, çokbilmiş dostum olacağına, cahil ebeveynlerim olsun daha akıllıca. Yüksek dozla kullanıyoruz sevgiyi. Çabuk gösteriyor etkisini, hemen aşık ol sonra öl... Maviler siyaha dönüşürken, bir kalp ölürken, uykusuzluktan kapanan göz kapaklarına geçiremediğin sözlerini artık kendin bile duyamadığında, sağır edici siren sesleri kulaklarını sağır ederken, kolların, ayakların, dudakların artık çalışmazken, diri bedenine nüfuz eden zehre engel olmazken gelirler omuzlarına basarak yükselirler. Yani, düşene bir de onlar vururlar. "Var mı sorusu olan?" ya ...

Bir gün bitecek ve yarın yeni bir gün doğduğunda o dünyada bana da yer olacak. Çünkü ben böyle istiyorum. Bazı şeyler benim istediğim gibi olmak zorunda. Hep senin sözün geçecek diye bir kaide yok! Sen "dünya" ne kadar büyüksün gözümde bilemezsin... ama yıllar önce kaybettiğim aşk-ı karşıma tekrar karşıma çıkardığında anladım senin ne kadar, küçük, zavallı ve mutluluğa muhtaçsın. Eski aşk dedim de aklıma sen geldin, sen dediğime bakma tanımıyorsun beni aslında. Üzülüyorum halime, hala bir umut bekler gibiyim seni. Bir kere gördüm sadece başından aşağı dökülen beyaz elbisen ile... Mavi gökyüzünün altında, beyaz bir bulut muydun sen? Mavi kalbine hakim olma şansım olsaydı eğer; Buna gücüm yetmezdi o kadar büyük ki! tutamazdım ellerimde, gözlerim yetmezdi seni görmeye... Tüm bunlar tek günde oldu. Sanırım gerçek aşk buydu. Tek görüşte ve en saf haliyle...