Ozturcos Blog

Hayatta sadece bir kez yapabileceğimiz şeyler vardır. Onlardan biri de intihardır. Öyle ki, tek hakkımız olan bir eylemi olağanüstü titizlikle gerçekleştirmeliyiz ki, yaptığımıza değsin. İşte bende bugün için ele aldığım konuyu (intihar) sizinle paylaşıp, neler yapabileceğimiz i tartışacağız. İyi bir intihar nasıl olur? Sorusuyla başlamadan önce, hiç intihar eden birini gördünüz mü? Duymuş olabilirsiniz ama bu görmekten daha gerçekçi gelmez insana, o vakit şu dandik filmlerden intihar sahnelerini bir izleyin, aklınıza bir iki şey gelir. Hayal gücünüz akarsu gibi çağlar belki… Canınızı yakmadan intihar etmenin yollarına bakalım; Kullanmayacağımız malzemeler arasında kesici, delici ve ateşli-patlamalı aletler olmayacak. Peki, ne olmalı? Bu konuda en sevdiğim yöntem gaz koklayarak ölmektir. Yavaş yavaş, sindirerek mis gibi hem de kansız, ortalık batmadan temiz ölüm. Hani az daha kaliteli ölüm isterseniz piknik tüp yerine büyük tüplerden kullanın. Olmadı doğalgazdan sızıntı falan olsun...

Öyle zamanlar olur ki, başta kendini üzmemek için susarsın, koyu bir karanlığa bakıp sonunun gelmeyeceğini bilerek hemde. İçinde bir şeyler muhakkak sıkar seni, hele kalbin buna hiç gelemez, kırılır pul olur. Öyle anlar var ki, söylenecek o kadar söz olur ki... Sen susarsın, o üzülmesin diye, sen kendine ağlarsın o bilmesin diye. Hep onun için harcarsın kendini, yinede kaybedersin, zaten alışıksın dimi? Unutmanın mümkün olduğunu düşünürsek, size yemin ederim ki en önce canınızı yakan insanlardan kurtulmak isterdiniz. Akla geldikçe hüznün bedene çöküşünü kaldıramaz her beyin. Bir yerde sonra salıyorsun çayıra. Bide "tükürdüğümü yalamam" olayı var, kim tükürüğünü yalar ki? O tükürük hiç çıkmamış olsa ağzından zaten hep içinde kalacak. Daha bebekken kusmaya başlıyoruz oysa. Akıl bazı şeyleri hazmedemiyor sıçıyorsun ortalığa. Hep onun hatası yüzünden değil mi? Aman üzülmesin, aman kırılmasın, aman benden soğumasın diye diye, götümüzü yırtıyoruz. Kurşunun önüne atlayacak kadar da ...

Düz yazı yazmak gibi değil, şiir yazmak. Bir de serbest yazıyorsan şiiri, bambaşka bir hal alıyor. Satırları sona geldiğinde aşağı satıra geçmiyorsun, satır satır, istediğin uzunlukta yazıyorsun. Kendini tek cümleyle bile ifade edebiliyorsun. Başka bir hayat olabilir şiirlerde. Şairler zaten başlıca bir ütopya. Şiir yazmayan birine bu derdi anlatmak güç olur, şiir sevmeyen biriyse zaten okumaz bu yazıyı. İki satırımın arasında dağlar kadar fark olabilir ama aynı yolun sonunda kavuşurlar birbirlerine. Dizee bütünlüğüne bakmam zaten, genel olarak ele alınmalı şiirler. Okullarda ki şiir konuları biraz sıkıcı işleniyordu aslında, fakat eğlenceli hale getiren hocalar vardı. Şiir yazmaya nasıl başladığımı pek hatırlamıyorum ama sanıyorum 10.sınıfta temeli atmıştım. Yeni bir ortam, tanıdığın pek kimse de yok. Soğuk görünümlü sıcakkanlı biriyim fakat birine alışmam yıllarımı alabilir. Yalnızken de en iyi yapılan şeylerden biridir galiba şiir yazmak? En arka sıra hep boş olurdu, kalorif...