Ozturcos Blog

Akdeniz Üniversitesi Bahar Şenlikleri kapsamında düzenlenen organizasyonlar ve konserler oldukça eğlenceli geçti. Gündüz saatlerinde çeşitli oyunlar, etkinlikler yapılırken, akşam saatlerinde ise konserler yapıldı. Beş gün, beş gece süren etkinliklerin her günü birbirinden keyifli geçti, mutlu olanlar vardı, üzülenlerde oldu. Etkinliklerin ilk gününde Murat Boz ve dansçı grubu sahne aldı ama onun öncesinde gündüz saatlerinde çeşitli sponsorların desteğiyle kurulan stantlarda keyifli anlar yaşandı. Bir kısmını deneyimledim. Dar alanda üç minyatür kale ve 5 dakikalık süre içerisinde en fazla golü atan puan kazanıyor. Puan kartları ile çeşitli hediyelerin sahibi olabiliyorsun. Rampanın üzerinden topu geçirip, rampa sonundaki deliğe sokabilmek için çok uğraş veren oldu. En çok o stant doluydu. Playstation standında Berkay Engin ile yaptığım Galatasaray – Real Madrid maçını penaltılarda kaybettim. Bir başka stant da ise çeşitli kıyafetleri deneyimleyebiliyorsunuz ve hatıra fotoğrafı çektir...

Dans festivalinin olduğundan haberim yoktu, son anda bir haber geldi ve arkadaşımın dans gösterisi yapacağını öğrendim. Onu izlemeye gitmeliydim, gittim de fakat Melis Danismend konseri hayali suya düşmüştü. Aksilik o kadar müthiş denk getirilmişti ki, konserle aynı gün ve aynı saate konulmuş bir programdı bu festival. Olbia Amphi Tiyatroda festival başlamıştı. İlk kez bir dans festivaline katılıyorum ve Akdeniz Üniversitesinde ilk kez amphi tiyatro alanını kullanıyorum (seyirci olarak) ve hava o kadar güzeldi ki gökyüzünde, dolunay güneş gibi aydınlatıyordu etrafı. Sahnede gösterişli bir ışık şovu vardı, göz kamaştırıcıydı, beklenen saatten yaklaşık 15 dakika geç başlaması ve bu süre içerisinde kolonlara verilen disko müziği beynimizle istem dışı ilişkiye girmiş oldu. Programı iki erkek sunucu ortak sunuyordu, galiba ikisi de eski birer dansçıymış. İlk şovlarını sergilemek üzere sahneye gelen arkadaşlarımdan Makbule Güldöğdü ve Recep Sami Özay, tango dansını büyük alkışlar eşliğinde...

İnsanların birbirini anlayabilmesi için aralarında empati kurmalarına ihtiyaçları vardır. Birini anlamak yetmiyor bazen, onun yaşadığı zorlukları kendinde yaşamalısın ki, tam anlamıyla olayın içinde kendini görebilesin. Özellikle sağlıklı insanlar ve engelli insanlar arasında bir kopukluk var. Bu uzaklığı kırmak, dışarıdan bakıldığında ifadesizce geçip gitmelerin sonunu bir şekilde getirmek gerekiyor. Empati, tamda burada devreye giriyor ve engellilerin yaşadığı zorlukları, hiçbir engeli olmayanlarda birebir yaşıyor. Onlar için ufak bir tümseğin ne gibi sıkıntısı olabilir ki? Tekerlekli sandalye kullananlardan başka o tümseğin yarattığı zorluğu kimse kolay kolay anlayamaz. Bizim istediğimiz, acıtasyon yaparak, toplumun farkındalığını arttırmak değil. Sıkıcı bir seminerle de bunu yapmak zor görünüyor. İşte “empati tüneli”nin görevi de burada devreye giriyor. Hazırlanan çeşitli engel parkurlarında, çeşitli engel gruplarının yaşadığı ufak görünen sorunları, engeli olmayan arkadaşlarla ber...