Ozturcos Blog

Malt grubunun en kısa ve en kırıcı şarkılarından biridir. Piyano versiyonuyla daha da kısalan şarkıyı art arda birkaç defa dinlemek şarkıya duyulmuş samimiyeti bozmuyor. Şarkılarda samimiyet elbette aranmalıdır. Ve ürettiğim ama kanıtlayamadığım bir teorime göre popüler olan şarkı samimi sözlere sahip olsa da, herkes tarafından benimsenip sahiplendiği için şarkının özerkliğini bir hayli bozuyor. Daha az duyulmuş ve bu şarkıda da olduğu gibi hikaye anlatan dizeleri kendime daha yakın buluyorum. Hani şarkının içine gizlemiş bir belirsizlik hali var ya, farkında mıyız bilmiyorum ama o his hepimizin içinde var. Belki az, belki biraz daha çok... Bunun nedeni cevabı olmayan birkaç basit sorudan ibarettir. Ama şu da büyük bir gerçek ki; Bu gizemi, belirsizliği bir büyü olarak kabul edecek olursak, o büyünün, illüzyonun hangi işlemlerden geçip, bize nasıl sunulduğunu , yani havada kalan soruların cevaplarını bulduktan sonra o büyü yok olacaktır. Evliliğin aşkı öldürdüğü söylemiyle de küçük b...

   Ne kadar zaman geçerse geçsin hayatımızdan ve ne kadar insan belirip kaybolsa da her zaman bize ulaşacak efsanevi bir tılsım vardır. Bu tılsım müziktir. Sözlerini anlamasak da etkisine kapılırız, o müziği çalanı o şarkıyı söyleyeni bizimleymiş gibi hissederiz. Ona hayatımızdan bir bölüm ve kalbimizden bir oda sunarız. Hele o sözleri duymayıp bir de özümsüyorsak. O zaman gerçekten yakalarız hayatı bir ucundan. Bir şekilde yaşamı hak ederiz sebepsiz yere. Bir anda her duruma bir şarkı bulup ruh halimizi ona, onu da ruh halimize enjekte ederiz. Yeri gelince hep aynı dozda alırız şarkıları yeri gelince de farklı dozları farklı damarlardan.       Her şeyden ötebiliyorsak bir de sözleri o bambaşka işte. Dilini bilmediğimiz şarkıların çevirilerini de bulduk mu değmeyin keyfimize. Bilerek dinlemek bir müziği sır gibidir. O sırrı ne kadar anlamaya çalışırsak o kadar açılacaktır kapılar. Ne hissedersek bir süre sonra ona ait duygular gelip bulacaktır şarkılarda bi...

Melis için hiç olumsuz bir şey duymadığım için seviniyorum aslında. Elde avuçta kalan, kendi kabuğunda büyüyenlerden birisi. Vıdıvıdılasyon konusu olan şarkısı: " Melis Danismend - Her Şey Normal " adını taşıyan ve "Bin Doz Öfke (2012)" albümünün en sevilen şarkılarından biridir. "Hepimiz en az bir kere çok eğleniyorum taklidi yapmadık mı? Her şeye dışardan bakıp içerdeymişiz gibi kahkaha atmadık mı? Hepimiz en az bir kere çok seviyorum taklidi yapmadık mı? Eski bir yüzü unutmak için yeni yüzlere bakıp pişman olmadık mı?" Şarkının başında bu dört soru aslında hiç çalışmadan girdiğimiz bir sınavın 5 dakikada bitmesi gibi geldi bana. Boş bir kağıt uzatarak hocaya, yüzümüzde kas hareketi yokken, ayrıca gözler bile neredeyse kapanacak kadar kısık durumdayken... Hepimizde olmuştur bu (yani birini sevmiş/sevmiş gibi yapmış/hiç sevmemişlik) duygusu. Birini böyle bir şeyle kandırmak ne kadar insancıl olabilir ki? Taklit yapmak zor iş değil, yalan zaten ekmek a...

Bir “Bulutsuzluk Özlemi” şarkısıdır “Rüzgâr” bugün dinlerken takıldı dilime, akorlarına baktıktan sonra da çalmaya başladım gitarda. O kadar sade ki şarkı sözleri… en sevdiğim sözse “Ne olacak bu işin sonu, ne olacağım ben” Sonu belli olmayan bir oyunun içinde garip rollere bürünmüş, karşımıza kimin çıkacağını az buçuk tahmin ederek yaşıyoruz sonraki adımımızı. Garip bir serzenişte bulunabilirim. Bir kadın hayal ediyorum, benim boylarımda, düz saçlı, beyaz tenli, küçük burunlu, renkli gözlü, kan dudaklı, siyah saçlı. O kadar sade giyinsin ki ayakları çıplak kalsın istiyorum, o kadar hafif giyinsin ki rüzgârda savrulsun istiyorum. Bir de benim olsun istiyorum, onu o kadar kıskanmak ve hiç boğmamak istiyorum. Ellerini tutuğumda, kalbine dokunduğumda korkmak istiyorum “ya kaybedersem” diye. Beni sevsin istiyorum ama her gün söylemesin. Ara ara ve o kadar sessiz söylesin ki duymasın kimse. Bilmesinler beni sevdiğini, anlamasınlar hatta sezmesinler, dokunmasınlar… Çocukken sevmek is...

Artık kısa cümleler kuruyorum Bugün... Aşk... Yorgun... Nereye kadar sürecek bilmiyorum Oyunun sonunu göremiyorum Bir kalp kırıldığında, sönüyor ay ışığı Herkes bilsin istedim sadece Bu aşk fazla sana... Gözlerimin etrafındaki çizgiler halka halka büyüyor. Perdeler açıldığında bu daha da belirginleşiyor Sana bilmediğim bir şey söyleyemem Hem... Senin adın ne? Benim adım orman, ve Kalbim ellerim kadar küçük ki... Korkarak yaşıyorsan onu sana veremem... Ben bir mülteciyim ve insanlardan kaçıyorum Yorulmadım... Sadece nefessiz kaldım Mahalle'me sırtımı döndüm, uzaklaşıyorum Bir sigara yaktım ve mayın tarlasında yürüyorum Çaresi yok, iyi gün dostlarımı özlüyorum Zaman geçip gidiyor Yağmur yine ıslatıp kaçıyor İyi kötü bir dans pisti başımı döndürüyor Dünya bu denli kirli değildi Serapmış gördüğüm rüyaların sonu Can kırıkları biriktiriyorum hayali kumbaramda İçine çakıl taşları atıyorum minik minik Gözyaşlarımızın tadı aynı bunu ...