Artık kısa cümleler kuruyorum
Bugün... Aşk... Yorgun...
Nereye kadar sürecek bilmiyorum
Oyunun sonunu göremiyorum
Bir kalp kırıldığında, sönüyor ay ışığı
Herkes bilsin istedim sadece
Bu aşk fazla sana...
Gözlerimin etrafındaki çizgiler halka halka büyüyor.
Perdeler açıldığında bu daha da belirginleşiyor
Sana bilmediğim bir şey söyleyemem
Hem... Senin adın ne?
Benim adım orman, ve Kalbim ellerim kadar küçük ki...
Korkarak yaşıyorsan onu sana veremem...
Ben bir mülteciyim ve insanlardan kaçıyorum
Yorulmadım... Sadece nefessiz kaldım
Mahalle'me sırtımı döndüm, uzaklaşıyorum
Bir sigara yaktım ve mayın tarlasında yürüyorum
Çaresi yok, iyi gün dostlarımı özlüyorum
Zaman geçip gidiyor
Yağmur yine ıslatıp kaçıyor
İyi kötü bir dans pisti başımı döndürüyor
Dünya bu denli kirli değildi
Serapmış gördüğüm rüyaların sonu
Can kırıkları biriktiriyorum hayali kumbaramda
İçine çakıl taşları atıyorum minik minik
Gözyaşlarımızın tadı aynı bunu da biliyorum
Üvey gibi yaşamaktansa
Vazgeçtim dünyadan...
Artık kısa cümleler kuruyorum
Durma... Eski... Dünya...
Hayatımı sil baştan etseler
Yeniden doğup gelsem, çocuk kalır büyümezdim
Bazı aşklar ateşe yakın, okyanus yetmez söndürmeye
Buradan göçerken ben, garip bir veda olacak biliyorum
Çünkü heran içimdesin... Hoşçakal.