Ozturcos Blog

Yayına son on... Son beş... son üç, iki, bir!... Yayındayız! Merhaba herkese, ufak bir monolog gösterimiz var buyurmaz mıydınız kırmızı koltuklardan birine? Kimin hayatına nereden, hangi şekilde katıldığımı bilecek kadar ayrıntıya sahip değilim. İnsan unutkandır fakat unutamayacağı çok şey vardır. Sonuçlarla ilgilenmeliyiz, dimi? Sonuçta olan olmuş ve bir sonraki adımı hesaplamaya çalışmalıyız. Daha mutlu bir yaşam dilediniz mi kendiniz için? Eğer bunu yapmışsanız, en azından son dönemlerde kendinizi iyi hissetmiyor olabilirsiniz. Hiç mi öyle bir dilekte bulunmadınız? Mutlu olmak aklınıza gelmemiş olabilir belki, Belkide mutluluğun tanımını bile bilmiyordunuz? Öyleyse mutluluk neydi?  Genel konulardan bahsederek özel sorular sormak psikologların işinin olduğuna inanırım, hep aynı hikayeyi baştan işlerler zaten. Anlatacak bir hikayen var mı? Deneme yapalım ortaya çıkar zaten soruyorum dikkatle dinle şimdi beni; "Onu gerçekten seviyorsun değil mi?" Basit bir psikolojik soruy...

Bazen rüyayla gerçeği karıştırdığımız anlar olur. Genelde de mutlu anılarla doludur. Çoğu rüyadır zannımca. Gerçek olmasını o kadar dilemişiz ki, rüyasını görünce gerçekten olmuş gibi kabul ediyoruz. Edebiliyoruz o kadar iyimser, mutlak bakıyoruz olaya.Yaşanılmadığını öğrenince ümitsizliğe kapılan oluyor mu? Belki bir gün he? İhtimaller denizi... Şarkılarda öyle değil mi sanki? Benim yerime bir başkası "sevgiliye" edilebilecek en iyi/kötü sözleri söylerken biz içimizi/kalbimizi rahatlatabiliyoruz fakat şarkıya eşlik etme koşuluyla. Ne var ki, düşlere dokunamıyoruz. Peki ama neden görüp, duyabiliyoruz? Bilim kurgu filmlerinde mantık arayan insan örneği olabilir miyiz? Bunların aksini de düşünelim. Gerçekten olmuş bir olayın üstüne gelen garip rüyalar serisine inanmak mı kolay, yoksa milyoner olduğuna inanmak mı? Yine o kadar dilemiş olmalıyız ki, istediğimizi yapabilmiş ve bir başarı sağlamışızdır. "Bu bir rüya mı?" sorusu sorarız, hatta "Yine mi rüya görüyor...