Hayatımızın yarısı gırgır şamata ile geçiyor. Gülerek yaşıyoruz çoğu kez ve zamanın nasıl geçtiğini anlamıyoruz o ayrı konumuzdur. Fakat bu insanlar neye, niye gülüyor? Azıcık görmüş geçirmiş kimseler bunun farkındadır, sürekli aynı şeylere gülüyoruz. Aynı şeylere gülebiliyoruz mu demeliyim? Yalan değil elbet, yıllardır Kemal Sunal filmlerini izleyerek gülüyoruz, bu çok çok iyi bir komedyenin başarısıdır bence. Klasik espriler, sevilen suratların sesiyle yapıldığında apayrı bir tada geçiş yapıyor. Genelde okul sıralarında yapılan espriler kalır hafızalarda. Çünkü her ayın bilmem kaçıncı günü demek, o klasik esprinin yapılması gereken gündür. Misal, yılbaşına girmeden önceki son gün; "seneye görüşürüz" cümlesi... Bunun gibi bir sürü basit ama o an yapıldığında insanın yüzünde ufakta olsa gülümseten esprilerimiz vardır. Az önce de dediğim gibi ilkokul sıralarında başlayan bu espri külliyatı lisede abartıya kaçar ve nihayet üniversite sıralarında azalacak derken, esp...