"Hepimiz en az bir kere çok eğleniyorum taklidi yapmadık mı?
Her şeye dışardan bakıp içerdeymişiz gibi kahkaha atmadık mı?
Hepimiz en az bir kere çok seviyorum taklidi yapmadık mı?
Eski bir yüzü unutmak için yeni yüzlere bakıp pişman olmadık mı?"
Şarkının başında bu dört soru aslında hiç çalışmadan girdiğimiz bir sınavın 5 dakikada bitmesi gibi geldi bana. Boş bir kağıt uzatarak hocaya, yüzümüzde kas hareketi yokken, ayrıca gözler bile neredeyse kapanacak kadar kısık durumdayken... Hepimizde olmuştur bu (yani birini sevmiş/sevmiş gibi yapmış/hiç sevmemişlik) duygusu. Birini böyle bir şeyle kandırmak ne kadar insancıl olabilir ki? Taklit yapmak zor iş değil, yalan zaten ekmek arası gibi ayaküstü her yerde kullanılabilir halde. 1, 2, 3, 4... sonu nerede?
"Günahsız hayat var mı?
Hatasız biri var mı?" Kolay sorular bunlar. Yok.
"Hepimiz en az bir kere çok masumum taklidi yapmadık mı?
Şeytanla iyi dost olup meleklere de arada göz kırpmadık mı?"
Şöyle ki: Bir kereden bir şey olmaz kafasıyla girdiğimiz her türlü zevk ve haz verici eylemin sonunda şeytanla yaptığımız işbirliği gelir aklımıza. Sonrasında "şey... ben masumum" ayakları, hemen ardından meleklere göz kırpma jesti. Her şey normal gibi.
Sonra evet, "her şey normal" diye bağırıyor Melis. Normalleştirdiğimiz için "normal" geliyor bunlar bize. Yalanın neresi doğru gelebilir ki? Bile bile karşındakini kandırmak, hem onun hemde kendi zamanından çalmak ne kadar canice... Bunlar normal olmalı çünkü burası hiç Ütopya olmadı.