17 Ağustostaki deprem geldi hemen akıllara. Her geçen gün artan ölüm haberleri "dahası gelecek mi?" sorusunu da yanında getiriyor. Aynı süre zarfında yaşanan mücizevi olaylar ise biraz olsun akan yaşı azaltıyor. Saatler sonra enkaz altından sağ çıkan insanların nasıl bir psikolojiye maruz kaldıklarını anlamak zor.
İzlediğim, dinlediğim her kanalda Van için yapılan yardım çalışmalarına rastlıyorum. Sosyal ağlarda çılgınca bir yardım çağrısı dolaşıyor. Ne kadarı samimi? Şu üzücü olayadan prim yapanların var oluduğunu bilmek acıya acı katarken, Van'daki depremzedelerin, gelen yardımlara şükrettiğini hissetmek kısmi bile olsa vicdanları rahatlatıyor olabilir. Çünkü emin değilim. Bilinen yerdeki video görüntüler yada fotoğraflar her şeyi mi anlatır? Birebir yaşayanlar... Onlara ne yapılabilir ki, acılarını dindirmek için?
1999 yılındaki Marmara Depremini hatırlamıyorum fakat geçtiğimiz günlerde yaşadığımız Van'daki deprem olayı bana, Marmara Depreminde ki acıyı hissettirdi. Apayrı bir boyutu da tartışılıyor şu sıralar. Bilinen Kürt-Türk sorunlarına atıfta bulunanlar bile oldu. Nitekim polise, jandarmaya saldırılarda bulunan PKK yanlısı insanlar Kürt olarak bilinir. Van'da depremde evini, ailesini kaybetmiş Kürt vatandaşa yardım ediyoruz. Bunda tabiki bir sorun yok! Kafalara takılan soru: "Türk askerine saldırılarda bulunan PKK'lı kimselere de mi yardım ediyoruz?"
Şahsi değerlendirme:
Önce hepimiz insanız, ve vicdanlarımız var. Yardıma ihtiyacı olanlara ırkını, dinini sorulur mu hiç? Düşmanın olsa yardım edeceksin. Çünkü insansın vicdanın var ve Müslüman birisin. Fazla konuşamk istemiyorum bu konularda oldukça hassas çünkü. Son olmayacağını bildiğimiz bir hadise için en iyi temenni, "umarım can kaybı yaşanmaz."
Ve ufak bir sevindirici haber: Türk Rock gruplarının birçoğu, "Van İçin Rock" adı altına İstanbul'da konser verecek ve tüm gelir Türk Kızılay'ına gidecektir.