Tam yoğunlaşayım diyorum hep bir engel çıkıyor..Bu sefer sakinim..Yazılacak çok şey var ama okuyan bulmak çok zor..Kaçtım..Sığındım ama harflerin arasına..Cümleler bile yorar oldu artık beni.Hayatı bile devrik yaşarken kurallar kime uygun?
Karşı koymak neye yarar sağlıyor? Dediğim gibi hala sakinim..İşin yorgunluğu insanların karmaşası çok yorar beni..Hiç susmayan bir telefonum var mesela benim.sürekli şikayet ve isyan için arayan ve hiç tatmin olmayan insanlar biliyorum ki keşke olmasalar diyorum..Bu arada danışma falan değilim..Ama seviyorum onları..onlara baktıkça mutlu oluyorum.aciz olmayışıma seviniyorum..
Evimin mutfağında zaman öldürürken kimsenin yanımda olmayışını seviyorum..Aslında çok derin gibi gözüken ama öyle olmayan rutinlerim var..Sabah kalk,işe git,çalış,saati doldur ki bitiş saati belli değil.sonrada evine dön..Çok kaçmak isterken hiç gidememek en büyük korkum ve her gün bununla yüzleşmek en ağır yüküm olsa gerek..Çok değil insanlarla aynı çerçeve de anlaşmak tek isteğim..Herkesin yalnızlıktan korkarken yalnızlıktan mutlu olan bir adamım ben..
Hepsi bu..İşler güçler gider bi şekilde zaten çok kafaya takmıyorum ama kafamı ciddi ciddi rahatsız eden konular var..Bunlara yoğunlaşmakta içimden gelmiyor..Fazla kararsızım sanırım..Ama hala sakinim..Çok sevdiğiniz insanlar olsun bu hayatta..Ben otis abiyi çok severim..Candır kendisi benim için her ne kadar yetenekli bir adamın eseri olsa da..Başarılı hikayeleri var. Özentiliğe karşıyım!
Hep kendim oldum ama esinlenmedim dersem yalan olur.Yazı kendimi anlatmamak üzerine kuruluydu ama tam tersi oldu sanki..Bilemedim..Ama hala sakinim..İlk yazım bu..Biraz heyecan biraz korku biraz endişe gibi klasik duygularım yok..Çok giriş-gelişme-sonuç cümlesi düşündüm.Sonra bir baktım hayatı zaten devrik olan bir adamım.Haa bu arada melankoli değilim.Ama böyle bir adamın da cümle toparlanması beklenmemeli bence..
Zamanla daha fazla yazmak istiyorum.Ama ilk yazıdan sıkmak bana göre değil..Neyse..
Sakinim..