Karaoğlan Filmi’nin fragmanını gördüğüm de ilgimi çekmişti, duyduğum birkaç olumlu yorum ise filmi izlemem için bir neden oluşturuyordu. Ama sinemaya giderken izlemeyi planladığım filmler arasında yoktu. Çünkü duyduğum olumlu eleştirilere rağmen filmin güzel olduğuna inanmıyordum. Kader o ki izlemek için gittiğim çoğu filmin seanslarının dolu olması mecburiyeti sebebi ile tek çarem Karaoğlan filmine girmekti. Ve bütün ön yargılarımı salonun dışına bırakarak salonda ki yerimi aldım.
Maalesef daha filmin ilk dakikaların da “acaba başta iken filmi bıraksam mı?” soruları kafam da yandı. Belki sonrasın da bir düzelme olur umuduyla izlemeye devam ettim. Ama film bitene kadar herhangi bir düzelme olmadı. Olan ise benim boşa giden iki saatime oldu.
Cüneyt Arkın filmlerinden çok fazla bir farkı yok. Hani tv’de yayınlanan “Kara Murat” filan var ya, işte onların benzeri. Abartılı sahneler, zayıf oyunculuk ve basit bir aşk olayı. Öyle denebilecek en iyi şey ise; filmin devamı çekilebilsin diye sonunun açık bırakılmasıdır. Zaten film gişede de beklediği başarıyı elde edemeyerek yapımcısı tarafından gösterimden çekildi. Aslın da filmin bütçesine bakıldığında çok daha iyi bir iş çıkartılabilirmiş.
Aslında film iyi bütçe, idare eder bir fragman ile aynı “1453” filmi gibi milliyetçiliği de kullanarak seyirci toplamaya çalışsa da “1453” filmi kadar ilgi görmedi.
Tüm sinemaseverlere iyi seyirler…