1.Kabullenmek:
Kedi kabullenirse kaybetmiş sayar kendini. Çünkü savaşçı ruhuna ters düşen bir harekettir kabullenmek. Duygusal kedilerde yok değil hani. Karşısındakini düşünen kedi her zaman bir adım geridedir. Başkası kırılmasın diye miyavlayıp durursan, kendin üzülürsün. Bu bir altın kuraldır.
2.Kabullenmemek:
Ruhuna işlemiş "savaşçı" kimliğini harekete geçirmenin zamanı geldiği durumlardan biri kabullenmemek. Bazen Nazilerin patronu Hitler kadar sert, duygusuz ve astım kestim zihnine sahip olmalı insan. İnsanlar öyle olsun da, ya kediler? Kabullenmediğini gösteren başka yollar arar. Mesela konuşur. Ama çok kısa konuşur. Sonradan problem çıkmaması için kuralları önceden sunar. Kabul ettirirse tek başına iktidar olmaya devam eder. Aksi bir durumda insanlardan tüyo alabilir. Bkz: Nazi Patronu
3.Olayın kendiliğinden çözülmesi durumu:
Aslında kedilerin en sevdiği durum halidir. Patisini oynatmadan kazanılan savaş. Neden savaş gözüyle baktıklarını bilmiyorum. Tahminim ise: Her kedi kendi çöplüğünde miyavlar sözüdür. Ayrıca bu üçüncü durum hali her zaman olan şey değildir. Hani ihtimaller denizinde kıyıdan uzaklaşmış ve denizin ortasında mazotu bitmiş gemi gibidir. Şansı varsa rüzgar onu kıyıya sürükler.
4.Kedi Yandaşlarının Dayanışması:
Kedi yasasının değişmez mottolarından birisidir. Her türlü pisliğin realite sınırları içerisinde gerçekleştirilmesi noktasında ellerinden geleni yapma durumu. Kimi gazozuna hap katma teklifiyle, kimi arabasıyla ezme önerisiyle gelir. En sık kullanılan teknik ise bireysel güçlerin tek güç olarak hedefe nüfus etmesidir.
Karl Marx'ın "Lümpen Proletarya"sına apaçık bir örnek olabiliriz fakat dünya temiz bir yer olsaydı zaten sıçmazdık.