İnsanlığın Bittiği Yerde Başlayan Aşk: Perfect Sense

      Yaşadığımız an… Geçmişimiz… Hayallerimiz…

      Bütünüyle algılama kabiliyetine sahip olmamızı sağlayan dürtülerimiz…

      Gördüklerimiz…

      İşittiklerimiz…

      Hissettiklerimiz…

      Kokladıklarımız…

      Tattıklarımız…

      Aşk, kusursuzluk…

      Her şeyin harmanlanmasıyla bu ahenk ya kaybolmaya başlasaydı. Bir anda, bir sabah uyanıca belirsiz bir şekilde yavaşça çekip gitmiş olsaydı. Yavaşça… Hiç bir iz bırakmadan. Bozulan mükemmellik. Ne yapardınız? 

     Bence bu soruya en yerinde cevaplardan birini - “Tutku Nehri” adlı çalışmasıyla Bafta, En iyi yönetmen ödülünün sahibi - David Mackenzie yeni çalışması “Perfect Sense” ile veriyor.

     Almanya, İngiltere, İsveç, Danimarka ortak yapımı olan ve 92 dakika süren filmin son zamanlarda izlediğim en iyi filmlerden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Bunun dışında Max Richter tarafından hazırlanan soundtrack’ında nefes kesici olduğunu düşünüyorum. ( Özellikle Sorrow Atoms, Monologue, Overlooked, Retinal, A Place We Were ve A Lovers Complaint )Türkçeleştirilmiş adının romantikliğine aldanıp klasik bir aşk senaryosunun karşınıza çıkacağını beklemeyin. Çünkü film sizlere şaşalı efektler olmadan puslu görüntüler içinde insanlığın kaybolduğu noktada yeni yeşeren bir aşk öyküsünü anlatacak .

''Bir insan bütün duyularını kaybedebilir.
Koku, görme, duymayı, tat almayı
Fakat diğer insanlara olan sevgiyi ifade arzusunu kaybetmemeli.
Samimiyeti, anlayışı, affetmeyi ve en önemlisi sevgiyi.''

“ Keşke seni daha koklayabilseydim henüz yapabiliyorken.”

      İlk önce koku terk ediyor insan bedenini. Ama öncesi gözyaşlarıyla dolu… Her bir duyu gitmeden önce bir kriz getiriyor öncesinde, kötü bir geleceğin habercisi gibi. Dünyanın her yerinden insanlar ağlamaya başlıyor. Kokusu olmayan bir şeyin anısı da olmaz diyor sanki film ve bir anda her şey bitiyor. Bildiğiniz tüm kokular… İnsanlar diğer duyulara önem vermeye başlıyorlar. Belki de tek giden koku diye düşünüyorlar. Daha baharatlı, daha acı, daha tatlı oluyor her şey.

“Sence diğer duyularımızı da kaybedecek miyiz?”

         Sadece koku uzaklaşmaz insanlardan hemen ardından tat alma duyusu ortadan kaybolur. Ama öncesinde şiddetli bir açlık krizi başlar dünyada. İnsanlar hiçbir şeyin ayrımına varmadan kozmetik ürünleri, sabun, çiğ et, yağ ne bulurlarsa yemeye başlarlar. Hiçbir şeyin ayrımı kalmamıştır çünkü. Dünyanın en büyük açlığının başladığı bu zamanlarda kadın ve adam tanışmışlardır ve giden tat duyusundan sonra kabullenip böyle yaşamaya karar verirler hayatı. Ne olacağını bilmeden geleceği düşünmeden yaşamaya başlıyorlar şu anı.

“Sadece bana bir şey söyle, sadece minicik bir şey? Diğer insanların, senin hakkında bilmediği bir şey. Bir sır...”

      Ardından duyma hissi uzaklaşır insanlardan. Ama öncesinde şiddetli bir kızgınlık hali sarar insanları, bağırışlar, kavgalar, hakaretler sarar dünyayı. Sonra tüm bunların ayıplığına yapılan özür gibi kapanır kulaklar yok olur sesler. İşte adamda tam bu noktada kaybeder sevdiği kadını. Artık hiçbir şey yoktur. Daha sonra ulaşmak için çırpınsa da ekranda,  kadının onu duyup duymayacağından emin olmasa da bağırır telefonda ve iletişim de uzaklaşır sessizce insanlardan.

      Şimdi birbirlerini tamamen kaybetmeden önce bir tek görebileceklerdir. Acınası haldeki bu yalnızlık birbirlerini aramalarıyla başlar. Nerde olduklarını bilememektedirler. Seslenilse duyamayacaklardır birbirlerini yanı başlarında olsa bile sevdikleri. Ve her şey bir anda görmeye yüklenir. Çünkü görmek hissetmektir. Çünkü görmek dokunmanın öncesidir.  Ve o da gider onlar birbirlerine sarılırken.
     Geriye bir tek hissetmek kalır. İnsan bedeninin en vazgeçilmez dürtüsü, en mükemmel duyu.

 Duyularını kaybetmiş iki aşık, birbirini seven iki insan. İçlerinden biri şöyle diyordu;

Artık etraf karanlık
Ama nefesini hissedebiliyorum.
Bilmem gereken her şeyi biliyorum.
Gözyaşının yanağıma düşüşünü hissediyorum
Eğer birileri bizi görebiliyor olsaydı
Birbirlerinin yüzünü okşayan normal bir çift olduğumuzu düşüneceklerdi.
Gözleri kapalı...