Evet gençler, aslında bir başarı öyküsü olarak da anlatabilirdim sizlere bu olayı. Fakat başarı olarak adlandıramıyorum ne yazık ki. Var olan yatağıma bir türlü alışamadığım için, daha rahat bir yatak arayışına girdim. Nice arabaların altında uyandım, nice saçakların altında ıslandım, yeri geldi ağaç diplerinde oturup su dilendim. Kapı kapı gezdiğim mahallemde kimse bir gıdım yemek vermedi. Sokak kedisi olabilirdim ama yaşamaya hakkım vardı, öyle değil mi? Arkadaşlarımla bir araya geldim ve onlarında şikayetleri aynı yönde olunca ortak bir karar aldık, yönetime el atmalıydık! Aramızdan bir aday seçtik (o ben oluyorum) ve Talkeetna kasabasının belediye başkanlığına adaylığımı koydum.
Seçimleri kazandım. Şimdi belediye başkanıyım. Daha rahat bir yatağım var, gıda sıkıntısı çekmiyorum, ısınma, elektrik, su, telefon gibi fatura dertlerim de yok. Tabiri caiz olduğunu biliyorum, ekmek elden su gölden yaşıyorum. Makamımda haftada bir parti veriyorum. Ben, diğer kedilere benzemem "yaparım" dediysem yaparım. Diğer dostlarımı unutmadım elbette, devletin parasını tek başıma yemek nankörlük olurdu.
Kaynak: Ntvmsnbc.com (Haber)