"Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim, ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem"
En can alıcı sözlerinden biri de:
"Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."
Sevdiği dünyaya bir teşekkür...
Böyle önemli kişiliklerin yakın zamanda unutulup gitmeleri ne kadar üzse de sevenlerini, yapacak bir şeyin olmadığnı da görmek daha gerçekçi duruyor. Herkes unutuluyor. Bizim yaptığımız gibi ya doğarken ya da ölürken anılıyor... Fakat en sevdiğim sözlerinden biridir: "Şarkılarla geçtim aranızdan..." onun şarkılarını dinlemek, onu ölümsüzleştirmektir. Dünyaya bir çöp dahi bırakıp gitmiş olsa da, onu anmaktır ölümsüzlük. Bugün dayımın bir oğlu olmuş, devir daim dönencesi işte...