Önce yapılan işin özünü değil, görünüp geçen tarafını kınıyorum. Hiç unutulmaması gereken manevi değerlerin sadece belli başlı günlerde hatırlanması ve o günler dışında hiçbir faaliyetin gerçekleştirilmemesine üzülüyorum. Bir güzellik yapıyorlar ama devamlılığı olmuyor. Senede bir kere eğlenmek kime yeter? Ya da senede bir kez hatırlanmak? Her ne kadar bu sistemi kınasam da, en azından onların hatırlandığı günde elimizden geleni yapalım istedik. Bugün Nisan çocukların senede bir kez hatırlandığı gün…
Akdeniz Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı, Akdeniz Üniversitesi Özel Gereksinimli Kişiler Uygulama ve Araştırma Müdürlüğü ve son olarak Akdeniz Üniversitesi Bilincimiz Engelsiz Tercihimiz Akdeniz Topluluğu tarafından organize edilen etkinlikte çeşitli aktiviteler yer aldı. Spordan, yemeğe, eğlenceden müziğe kadar her şey düşünülmüştü. Üniversitenin BESYO çim sahasında gerçekleştirilen etkinliğe katılan çeşitli okullarda vardı. Küçük büyük, ailesiyle gelen çocuklar ve etkinlik görevlileri, hatta okul çalışanları, öğretim görevlileri de keyifli vakitler geçirdi. Yapılan küçük oyunlar sonunda çocuklara sembolik madalyalar verildi. Spor yarışmalarında: Bowling, tenis, futbol, basketbol, voleybol, top oyunları vardı. Uçurtma yapıp gökyüzüne bırakılan renkli uçurtmaların başında minik ellerin mutluluğu görülüyordu. Uçurtma yapımında etkinlik görevlisi arkadaşlarımla, çocuklar arasında yardımlaşma ve iletişim kurma son derece kolay oldu. Fakat ailesiyle oturan yedi yaşındaki Ece ile tüm çabalarıma rağmen konuşamamak beni üzdü. O kadar minik elleri vardı ki, bembeyaz teni, şapkasından yüzünü göremiyordum ve elindeki pembe balonunu hiç bırakmıyordu. Tıpkı Ece gibi bir sürü güzel çocuk alanı doldurmuştu. Kimisiyle top oynadık kimisiyle uçurtma yapıp uçurduk. Alanda annelerde vardı, gelirken evde yaptıkları yemekleri ve tatlılarında emek kokusu vardı. Hatıra fotoğrafları ve güzel günün sonu… Fotoğraflarda fark ettim çocukların yüzünde boyalar vardı, çeşitli renklerle farklı figürler yapılmış ve alanda gezinen iki tane sevimli palyaço vardı.
Sadece çocuklar değil, bizde çok eğlendik onlarla. Belki her gün onları eğlendiremeyiz ama senede bir kereyle de sınırlı kalmamalı. Devamsızlık hep önümüze çıkıyor. Bir kere tavana zıplayıp yere çakılmak, kimileri için psikolojik bir bunalım bile olabilir. Etkinlikten sonra işi olmayanlarla beraber mıntıka temizliği yaptıktan sonra hep beraber bir şeyler yemeye gittik, orada da bu konu hakkında konuştuk, eğlendik, gülüştük. Yakın zamanda yine o özel çocuklarla yapılacak bir piknik organizasyonu söz konusuymuş, en azından biz elimizden gelen devamlılığı göstermek istiyoruz. Olaya farklı açıdan da bakmak gerekirse, BETAT üyeleri arasında her yapılan etkinlikte ilerleyen bir samimiyet söz konusu, bunu açıkça görebiliyoruz, her etkinliğimiz sonunda yeni üyelerle tanışıyoruz ve onlarda topluluk için devamlılık gösterecekler gibi görünüyorlar.
Çocuklarla eğlenmek, onları sevindirmek çok zevkli, çocukların diline inebilmek, onlarla gülebilmek, en basit sorunlarından uzaklaşabilmek çok güzel ya. Onlar güldükçe, eğlendikçe biz daha da komik hale giriyoruz. Çocukluğumda bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum galiba….
Akdeniz Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı, Akdeniz Üniversitesi Özel Gereksinimli Kişiler Uygulama ve Araştırma Müdürlüğü ve son olarak Akdeniz Üniversitesi Bilincimiz Engelsiz Tercihimiz Akdeniz Topluluğu tarafından organize edilen etkinlikte çeşitli aktiviteler yer aldı. Spordan, yemeğe, eğlenceden müziğe kadar her şey düşünülmüştü. Üniversitenin BESYO çim sahasında gerçekleştirilen etkinliğe katılan çeşitli okullarda vardı. Küçük büyük, ailesiyle gelen çocuklar ve etkinlik görevlileri, hatta okul çalışanları, öğretim görevlileri de keyifli vakitler geçirdi. Yapılan küçük oyunlar sonunda çocuklara sembolik madalyalar verildi. Spor yarışmalarında: Bowling, tenis, futbol, basketbol, voleybol, top oyunları vardı. Uçurtma yapıp gökyüzüne bırakılan renkli uçurtmaların başında minik ellerin mutluluğu görülüyordu. Uçurtma yapımında etkinlik görevlisi arkadaşlarımla, çocuklar arasında yardımlaşma ve iletişim kurma son derece kolay oldu. Fakat ailesiyle oturan yedi yaşındaki Ece ile tüm çabalarıma rağmen konuşamamak beni üzdü. O kadar minik elleri vardı ki, bembeyaz teni, şapkasından yüzünü göremiyordum ve elindeki pembe balonunu hiç bırakmıyordu. Tıpkı Ece gibi bir sürü güzel çocuk alanı doldurmuştu. Kimisiyle top oynadık kimisiyle uçurtma yapıp uçurduk. Alanda annelerde vardı, gelirken evde yaptıkları yemekleri ve tatlılarında emek kokusu vardı. Hatıra fotoğrafları ve güzel günün sonu… Fotoğraflarda fark ettim çocukların yüzünde boyalar vardı, çeşitli renklerle farklı figürler yapılmış ve alanda gezinen iki tane sevimli palyaço vardı.
Sadece çocuklar değil, bizde çok eğlendik onlarla. Belki her gün onları eğlendiremeyiz ama senede bir kereyle de sınırlı kalmamalı. Devamsızlık hep önümüze çıkıyor. Bir kere tavana zıplayıp yere çakılmak, kimileri için psikolojik bir bunalım bile olabilir. Etkinlikten sonra işi olmayanlarla beraber mıntıka temizliği yaptıktan sonra hep beraber bir şeyler yemeye gittik, orada da bu konu hakkında konuştuk, eğlendik, gülüştük. Yakın zamanda yine o özel çocuklarla yapılacak bir piknik organizasyonu söz konusuymuş, en azından biz elimizden gelen devamlılığı göstermek istiyoruz. Olaya farklı açıdan da bakmak gerekirse, BETAT üyeleri arasında her yapılan etkinlikte ilerleyen bir samimiyet söz konusu, bunu açıkça görebiliyoruz, her etkinliğimiz sonunda yeni üyelerle tanışıyoruz ve onlarda topluluk için devamlılık gösterecekler gibi görünüyorlar.
Çocuklarla eğlenmek, onları sevindirmek çok zevkli, çocukların diline inebilmek, onlarla gülebilmek, en basit sorunlarından uzaklaşabilmek çok güzel ya. Onlar güldükçe, eğlendikçe biz daha da komik hale giriyoruz. Çocukluğumda bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum galiba….