Tarihin suratına çarpılmış bir kara leke daha denir N.Ç için. Gitgide siyaha bulanan günlerin içinde parlamaya çalışanlar var mı dersin artık? Uzun yolu kimse kullanmıyor artık, saydam geldiğimiz dünyadan kapkara halde ayrılıyoruz. Nice hayatları söndürüyoruz, çünkü beynimizi kullanamıyoruz. Burada tür önemli değil, sonuç aynıysa.
Toplum diyoruz, gelenek görenek, saygı sevgi... Hak, hukuk, adalet ve zımbırtıları... Görebiliyor musunuz? Nasıl bakarsak öyle görürüz. Öyleyse? Bizim gözümüzle görmeyenleri kınamamalıyız dimi? Herkes senin gibi düşünmek zorunda değil. En doğrusunu sen bilsen bile. Ha bak düşünce özgürlüğü var diyoruz. İsteyen istediğini düşünsün bunun suçu mu olurmuş? Düşünceni uygulamaya geçirdiğinde karşına çıkar kanunlar, öyle olmalı dimi?
O zaman bir dinle;
Pis pis düşünüyorum şiddetli ve ahlaksızca. Uygulamaya karar veriyorum düşüncelerime harfiyen uyuyorum. Uygulamada başarı sağlıyorum, ama yakalanıyorum. Büyük insanların karşısına çıkıp durumu en masum halimle anlatıyorum. En ucuz cezayı alıyorum. Ekmek elden, su damacanadan birkaç yıl yaşıyorum. Sonra fiziki özgürlüğüme kavuşuyorum. Basit oynuyorum ve kazanıyorum, hem hayatımda farklılık yapmış oluyorum Her gün ayn işe, aynı eve gidip aynı kadınla, çocuklarla aynı muhabbeti yapmaktan sıkılmıştım. Başka vücutlar denemek hayatıma yeni şeyler katacaktı. Suç işledim ama mutluyum. Ne diyebilirsin bana? İstediğin kadar küfret, gördüğün yerde linç et, evimi yak, canın ne isterse yap. Kendimi suçlu hissetmediğim sürece, senin yaptıkların beni ırgalamaz.
Diğer boyutu var bu olayın: 26 yaratığın cinsel saldırısına uğrayan küçük kız çocuğunun yaşam hakkını elinden alınması, "Ne olacak şimdi?" sorusuna cevap arayan boş beyinlerimiz çalışa dursun. Üzerinden yıllar geçsin aynı hikayeleri farklı kişiler tarafından izlemeye devam edelim olur mu? İnsan hakkını gasp etmek bu kadar ucuz olursa kimse kaçınmaz ki. Sokak köpeklerinin önüne gelene saldırdığı gibi şekle sokuluruz. Yakalanırız sonra yine serbest kalırız. Alışkanlık olur hatta mesleğimiz olarak tanımlarız.
Hasar görmüş hayallerine atılan iftiralarla mı ağlasa yeridir, gelecekten beklentisinin kalmadığını anladığında ölmek istemesi mi normaldir? O ölürse, ne değişecek ki? Unutma eyleminin olmadığını öne sürdüğümüz halde ne güzelde unuttum rolü yapabiliyoruz. "Zaten bu olayların sonu gelmeyecek ki." Biri ırzına geçecek, diğeri intihar edecek. Oyun basit.
Toplum diyoruz, gelenek görenek, saygı sevgi... Hak, hukuk, adalet ve zımbırtıları... Görebiliyor musunuz? Nasıl bakarsak öyle görürüz. Öyleyse? Bizim gözümüzle görmeyenleri kınamamalıyız dimi? Herkes senin gibi düşünmek zorunda değil. En doğrusunu sen bilsen bile. Ha bak düşünce özgürlüğü var diyoruz. İsteyen istediğini düşünsün bunun suçu mu olurmuş? Düşünceni uygulamaya geçirdiğinde karşına çıkar kanunlar, öyle olmalı dimi?
O zaman bir dinle;
Pis pis düşünüyorum şiddetli ve ahlaksızca. Uygulamaya karar veriyorum düşüncelerime harfiyen uyuyorum. Uygulamada başarı sağlıyorum, ama yakalanıyorum. Büyük insanların karşısına çıkıp durumu en masum halimle anlatıyorum. En ucuz cezayı alıyorum. Ekmek elden, su damacanadan birkaç yıl yaşıyorum. Sonra fiziki özgürlüğüme kavuşuyorum. Basit oynuyorum ve kazanıyorum, hem hayatımda farklılık yapmış oluyorum Her gün ayn işe, aynı eve gidip aynı kadınla, çocuklarla aynı muhabbeti yapmaktan sıkılmıştım. Başka vücutlar denemek hayatıma yeni şeyler katacaktı. Suç işledim ama mutluyum. Ne diyebilirsin bana? İstediğin kadar küfret, gördüğün yerde linç et, evimi yak, canın ne isterse yap. Kendimi suçlu hissetmediğim sürece, senin yaptıkların beni ırgalamaz.
Diğer boyutu var bu olayın: 26 yaratığın cinsel saldırısına uğrayan küçük kız çocuğunun yaşam hakkını elinden alınması, "Ne olacak şimdi?" sorusuna cevap arayan boş beyinlerimiz çalışa dursun. Üzerinden yıllar geçsin aynı hikayeleri farklı kişiler tarafından izlemeye devam edelim olur mu? İnsan hakkını gasp etmek bu kadar ucuz olursa kimse kaçınmaz ki. Sokak köpeklerinin önüne gelene saldırdığı gibi şekle sokuluruz. Yakalanırız sonra yine serbest kalırız. Alışkanlık olur hatta mesleğimiz olarak tanımlarız.
Hasar görmüş hayallerine atılan iftiralarla mı ağlasa yeridir, gelecekten beklentisinin kalmadığını anladığında ölmek istemesi mi normaldir? O ölürse, ne değişecek ki? Unutma eyleminin olmadığını öne sürdüğümüz halde ne güzelde unuttum rolü yapabiliyoruz. "Zaten bu olayların sonu gelmeyecek ki." Biri ırzına geçecek, diğeri intihar edecek. Oyun basit.