Her gencin hayalidir efenim, arkadaşlarıyla ayrı eve çıkmak. Eh bizde genç sayıldığımıza göre, öyle bir hayale sahibiz. Ha deyince de çıkılmıyor ki eve dimi? Hazır boş ev varken bir prova yapalım dedik arkadaşlarla. Başlıyoruz...
İlk gün... İnsanın içine bir rahatlık falan çöküyor, bunu hissedebiliyorum. Herkes kendisine bir köşe seçip yerleşti. Güzel gidiyoruz derken, yemek? Bizim en büyük sorunumuz olacak gibi geliyordu, fakat ilk günü başarıyla atlattık, çünkü evvelki günden kalan bir kaç tencere yemeğimiz vardı. İlk gecenin şerefine olsa gerek 100'lük votkayı devirmiş bulunduk. Sonrasında etrafa kusmalar vs. Evi temizleme işinde de başarılı olduğumuzu anladık bu sebeple.
İkinci gün... Korkulacak bir şeyin olmadığını anlamış ve sindirmiş haldeyiz. Bazı ev alışkanlıklarımdan vazgeçmek zorunda kalsam da yeni bir düzen için buna katlanabiliyoruz. En zorlandığım konu; bilgisayar sırası beklemek oldu efenim... Keşke evden minibukumu getirseydim falan. Ama internetsiz hayatı da tattım. Demek ki hala yaşayabiliyorum.
Üçüncü gün... Kendi evimmiş gibi davranmaya başladım. Herkes öyleydi aslında. Kendimiz belirliyorduk yeme-içme vakitlerini. Ha bide bulaşıklar var, ben açık konuşuyorum, bu işten anlarım ama elimi bile sürmedim orada. Yapanlar vardı. Kadıköy'de yediğimiz akşam yemeklerinin masrafı çok oluyordu aslında, ev yemekleri daha hesaplıydı ama evde yemek yapan olmadı, sürekli kahvaltı türü şeyler tıkınıyorduk. Kadıköy'deki akşam yemeğinden sonra, bir de sahil keyfi yapıp üzerine soda içmek, güzeldi. Eve gece 11'den önce girmiyorduk. Sabaha kadarda muhabbet, pc ve içecek asitli şeyler...
Dördüncü gün... Veda vakti gelmişti, dağılma sürecinde eşyalarımı toplarken, evimden ayrılıyormuş hissi ağır basmıştı, alışmıştık yahu!.. Aldım çantamı sırtıma ve her zaman arkadaşlarla gittiğim İETT durağına bu sefer bir arkadaş eksik gittik, kapıda yolcu etti ev sahibi ne yapalım :)
Kadıköy'e vardığımızda son kalan arkadaşla da vedalaşıp, evime değil başka bir arkadaşımın yanına aktım. İstikamet Pendik! Ezberlediğim yolu unutmayıp, karıştırmadığım için arkadaşın evine tek başıma gidebildim. Bu evin diğer evden farkı, aile fertlerinin hepsinin evde olması. Sıcak bir aile ortamına hoş gelmiştim. Zaten önceden tanışıklığımız vardı he. Bir günümü de burada harcayarak evde uzak kalmanın verdiği hasret dolu özlemin yorucu hissiyle evime doğru yol adım.
Eve geldim. Geldiğimde herkes bir dalga geçme modundaydı. Ne oluyoruz falan demeye kalmadan. Tamam onlarda özlemiş anladım ben :) Şu an için sürekli değil ama ara ara (boş ev oldukça) arkadaşlarla birlikte zaman geçirmeyi seviyorum ve istiyorum ve olursa iyi olur :) Bu en büyük provaydı şuana kadar, 2.provada görüşürüz o zaman.
İlk gün... İnsanın içine bir rahatlık falan çöküyor, bunu hissedebiliyorum. Herkes kendisine bir köşe seçip yerleşti. Güzel gidiyoruz derken, yemek? Bizim en büyük sorunumuz olacak gibi geliyordu, fakat ilk günü başarıyla atlattık, çünkü evvelki günden kalan bir kaç tencere yemeğimiz vardı. İlk gecenin şerefine olsa gerek 100'lük votkayı devirmiş bulunduk. Sonrasında etrafa kusmalar vs. Evi temizleme işinde de başarılı olduğumuzu anladık bu sebeple.
İkinci gün... Korkulacak bir şeyin olmadığını anlamış ve sindirmiş haldeyiz. Bazı ev alışkanlıklarımdan vazgeçmek zorunda kalsam da yeni bir düzen için buna katlanabiliyoruz. En zorlandığım konu; bilgisayar sırası beklemek oldu efenim... Keşke evden minibukumu getirseydim falan. Ama internetsiz hayatı da tattım. Demek ki hala yaşayabiliyorum.
Üçüncü gün... Kendi evimmiş gibi davranmaya başladım. Herkes öyleydi aslında. Kendimiz belirliyorduk yeme-içme vakitlerini. Ha bide bulaşıklar var, ben açık konuşuyorum, bu işten anlarım ama elimi bile sürmedim orada. Yapanlar vardı. Kadıköy'de yediğimiz akşam yemeklerinin masrafı çok oluyordu aslında, ev yemekleri daha hesaplıydı ama evde yemek yapan olmadı, sürekli kahvaltı türü şeyler tıkınıyorduk. Kadıköy'deki akşam yemeğinden sonra, bir de sahil keyfi yapıp üzerine soda içmek, güzeldi. Eve gece 11'den önce girmiyorduk. Sabaha kadarda muhabbet, pc ve içecek asitli şeyler...
Dördüncü gün... Veda vakti gelmişti, dağılma sürecinde eşyalarımı toplarken, evimden ayrılıyormuş hissi ağır basmıştı, alışmıştık yahu!.. Aldım çantamı sırtıma ve her zaman arkadaşlarla gittiğim İETT durağına bu sefer bir arkadaş eksik gittik, kapıda yolcu etti ev sahibi ne yapalım :)
Kadıköy'e vardığımızda son kalan arkadaşla da vedalaşıp, evime değil başka bir arkadaşımın yanına aktım. İstikamet Pendik! Ezberlediğim yolu unutmayıp, karıştırmadığım için arkadaşın evine tek başıma gidebildim. Bu evin diğer evden farkı, aile fertlerinin hepsinin evde olması. Sıcak bir aile ortamına hoş gelmiştim. Zaten önceden tanışıklığımız vardı he. Bir günümü de burada harcayarak evde uzak kalmanın verdiği hasret dolu özlemin yorucu hissiyle evime doğru yol adım.
Eve geldim. Geldiğimde herkes bir dalga geçme modundaydı. Ne oluyoruz falan demeye kalmadan. Tamam onlarda özlemiş anladım ben :) Şu an için sürekli değil ama ara ara (boş ev oldukça) arkadaşlarla birlikte zaman geçirmeyi seviyorum ve istiyorum ve olursa iyi olur :) Bu en büyük provaydı şuana kadar, 2.provada görüşürüz o zaman.